Şu'ara Suresi - Harun Yıldırım Meali

Rahmân ve Rahîm Allah’ın adıyla…

1. Tâ. Sîn. Mîm.

2. Bunlar, apaçık Kitab’ın âyetleridir.

3. Onlar iman etmiyorlar diye neredeyse kendine kıyacaksın!

4. Biz dilesek, onların üzerine gökten bir mucize indiririz de, ona boyunları eğilip kalır.

5. Kendilerine, o çok esirgeyici Allah’tan hiçbir yeni öğüt gelmez ki, ondan yüz çevirmesinler.

6. Üstelik (ona) "yalandır" derler; fakat alay edip durdukları şeylerin haberleri yakında onlara gelecektir.

7. Yeryüzüne bir bakmazlar mı! Orada her güzel çiftten nice bitkiler yetiştirdik.

8. Şüphesiz bunlarda bir nişâne vardır; ama çoğu iman etmezler.

9. Şüphesiz ki Rabbin Azîz’dir, engin merhamet sahibidir.

10. (1011) Hani Rabbin Musa’ya: O zalimler güruhuna, Firavun’un kavmine git. Hâla sakınmayacaklar mı onlar? diye seslenmişti.

11. (1011) Hani Rabbin Musa’ya: O zalimler güruhuna, Firavun’un kavmine git. Hâla sakınmayacaklar mı onlar? diye seslenmişti.

12. Musa şöyle dedi: Rabbim! Doğrusu, beni yalancılıkla suçlamalarından korkuyorum.

13. (Bu durumda) içim daralır, dilim dönmez; onun için Harun’a da elçilik ver.

14. Onların bana isnad ettikleri bir suç da var. Bundan ötürü beni öldürmelerinden korkuyorum.

15. Allah buyurdu: Hayır! İkiniz mucizelerimizle gidin. Şüphesiz ki, biz sizinle beraberiz, işitmekteyiz.

16. Haydi Firavun’a gidip deyin ki: Gerçekten biz, âlemlerin Rabbi’nin elçisiyiz;

17. İsrailoğullarını bizimle beraber gönder.

18. (Kendisine Allah’ın emri tebliğ edilince Firavun) dedi ki: Biz seni çocukken himayemize alıp büyütmedik

19. Sonunda o yaptığın (kötü) işi de yaptın. Sen nankörün birisin!

20. Dedi ki: o işi o anda sonunun ne olacağını bilmeyerek yaptım.

21. Sizden korkunca da hemen aranızdan kaçtım. Sonra Rabbim bana hikmet bahşetti ve beni peygamberlerden kıldı.

22. O nimet diye başıma kaktığın ise, (aslında) İsrailoğullarını kendine kul köle etmendir.

23. Firavun dedi ki: Âlemlerin Rabbi dediğin de nedir?

24. Musa cevap verdi: Eğer işin gerçeğini düşünüp anlayan kişiler olsanız, (itiraf edersiniz ki) O, göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunan her şeyin Rabbidir.

25. Dedi ki: Etrafında bulunanlara: İşitiyor musunuz?

26. Musa dedi ki: O, sizin de Rabbiniz, daha önceki atalarınızın da Rabbidir.

27. Dedi ki: Size gönderilen bu elçiniz mutlaka delidir,

28. Dedi ki: Şayet aklınızı kullansanız, O, doğunun, batının ve ikisinin arasında bulunanların Rabbidir.

29. Firavun: Benden başkasını tanrı edinirsen, andolsun ki seni zindanlıklardan ederim! dedi.

30. Dedi ki: Sana apaçık bir şey getirmiş olsam da mı?

31. Firavun: Doğru söyleyenlerden isen, haydi getir onu! diye karşılık verdi.

32. Bunun üzerine Musa asâsını atıverdi; bir de ne görsünler, asâ apaçık koca bir yılan (oluvermiş)!

33. Elini de çıkardı; o da seyredenlere bembeyaz görünen!

34. Firavun, çevresindeki ileri gelenlere: Bu, dedi, doğrusu çok bilgili bir sihirbaz!

35. Sizi sihiriyle yurdunuzdan çıkarmak istiyor. Şimdi ne buyurursunuz?

36. Dediler ki: Onu ve kardeşini eğle ve şehirlere toplayıcı görevliler gönder;

37. Ne kadar bilgisi derin sihirbaz varsa sana getirsinler.

38. Böylece sihirbazlar belli bir günün tayin edilen vaktinde biraraya getirildi.

39. Halka: Siz de toplanıyor musunuz (haydi hemen toplanın), denildi.

40. (Firavun’un adamları:) Eğer üstün gelirlerse, herhalde sihirbazlara uyarız, dediler.

41. Sihirbazlar geldiklerinde Firavun’a: Şayet biz üstün gelirsek, muhakkak bize bir ücret vardır değil mi? dediler.

42. Firavun cevap verdi: Evet, o takdirde hiç şüphe etmeyin, gözde kimselerden de olacaksınız.

43. Musa onlara: Ne atacaksanız atın! dedi.

44. Bunun üzerine iplerini ve değneklerini attılar ve: Firavun’un kudreti hakkı için elbette bizler galip geleceğiz, dediler.

45. Sonra Musa asâsını attı; bir de ne görsünler, onların uydurduklarını yutuveriyor!

46. Sihirbazlar derhal secdeye kapandılar.

47. "Alemlerin Rabbine, iman ettik" dediler.

48. "Musa ve Harun’un Rabbine iman ettik" .

49. Firavun, (kızgınlık içinde) dedi ki: Ben size izin vermeden ona iman ettiniz ha! Demek ki size sihiri öğreten büyüğünüzmüş o! Ama şimdi bileceksiniz: Andolsun, ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama kestireceğim, hepinizi astıracağım!

50. "Zararı yok, dediler, (nasıl olsa) biz şüphesiz Rabbimize döneceğiz."

51. "Biz, ilk iman edenler olduğumuz için Rabbimizin hatalarımızı bağışlayacağını umarız."

52. Musa’ya: Kullarımı geceleyin yola çıkar; çünkü takip edileceksiniz, diye vahyettik.

53. Firavun da şehirlere (asker) toplayıcılar gönderdi:

54. "Esasen bunlar, sayıları az, bölük pörçük bir cemaattır."

55. "(Böyle iken) kesinkes bizi öfkelendirmişlerdir."

56. "Biz ise, elbette uyanık bir cemaatız."

57. Ama biz onları, bahçelerden, pınarlardan, çıkardık.

58. Hazinelerden ve yüce makamdan da.

59. Böylece, bunlara İsrailoğullarını mirasçı yaptık.

60. Derken gün doğumunda onların ardına düştüler.

61. İki topluluk birbirini görünce, Musa’nın adamları: İşte yakalandık! dediler.

62. Dedi ki: Asla! Rabbim şüphesiz benimledir, bana yol gösterecektir.

63. Bunun üzerine Musa’ya: Asân ile denize vur! diye vahyettik. derhal yarıldı, her bölük koca bir dağ gibi oldu.

64. Ötekilerini de oraya yaklaştırdık.

65. Musa ve beraberindekilerin hepsini kurtardık.

66. Sonra ötekilerini suda boğduk.

67. Şüphesiz bunda bir ibret vardır; ama çokları iman etmiş değillerdir.

68. Şüphesiz Rabbin, işte O, Aziz’dir, Rahim’dir.

69. Onlara İbrahim’in haberini de oku.

70. Hani, babasına ve kavmine: "Siz neye ibadet ediyorsunuz?" demişti.

71. Demişlerdi ki: "Putlara ibadet ediyoruz, bunun için sürekli onların önünde bel büküp eğiliyoruz."

72. Dedi ki: "Peki, dua ettiğiniz zaman onlar sizi işitiyorlar mı?"

73. "Ya da size bir yararları veya zararları dokunuyor mu?"

74. Dediler ki: "Hayır, ama biz atalarımızı böyle yapar bulduk."

75. Dedi ki: "Şimdi neye ibadet ettiğinizi gördünüz mü?"

76. "Hem siz, hem de eski atalarınız?"

77. "İşte bunlar, gerçekten benim düşmanımdır; yalnızca alemlerin Rabbi hariç."

78. "Ki beni yaratan ve bana hidayet veren O’dur."

79. "Bana yediren ve içiren O’dur."

80. "Hastalandığımda bana şifa veren O’dur."

81. "Beni öldürecek, sonra diriltecek olan da O’dur."

82. "Din günü hatalarımı bağışlayacağını umduğum da O’dur."

83. "Rabbim, bana hüküm bağışla ve beni salihlere kat."

84. "Sonrakiler arasında bana doğruluk dili ver."

85. "Beni Na’îm cennetinin mirasçılarından kıl."

86. "Babamı da bağışla. Çünkü o, sapıtanlardandır."

87. "Ve beni diriltilecekleri gün küçük düşürme."

88. "Malın da, çocukların da bir yarar sağlayamadığı bir günde."

89. "Allah’a selim kalb ile gelmiş olanlar müstesna."

90. Cennet takva sahiplerine yaklaştırılır.

91. Cehennem de azgınlar için sergilenir.

92. Ve onlara denilir ki: "İbadet etmekte olduklarınız nerede?"

93. "Allah’ın dışında olanlar; size yardımları dokunuyor mu veya kendilerine yardımları oluyor mu?"

94. Artık onlar ve azgınlar onun içine dökülüverilmiştir.

95. Ve İblis’in bütün orduları da.

96. Onlar orada tartışarak derler ki:

97. "Andolsun Allah’a, biz gerçekten apaçık bir sapıklık içindeymişiz."

98. "Çünkü sizi alemlerin rabbi ile eşit tutuyorduk."

99. "Bizi suçlulardan başkası saptırmadı."

100. "Artık bizim için ne bir şefatçi var."

101. "Ne de yakın bir dost."

102. "Bizim için bir kere daha dönüş olsaydı da iman edenlerden olabilseydik."

103. Şüphe yok ki bunda bir âyet vardır. Fakat onların çoğu mü’min değillerdi.

104. Muhakkak Rabbin Azîz’dir, Rahîm’dir.

105. Nuh kavmi de peygamberleri yalancılıkla suçladılar.

106. Kardeşleri Nuh onlara şöyle demişti:sakınmaz mısınız?

107. Bilin ki ben, size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

108. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

109. Buna karşı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ecrimi verecek olan, ancak âlemlerin Rabbidir.

110. Onun için, Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

111. Onlar şöyle cevap verdiler: Sana düşük seviyeli kimseler tâbi olup dururken, biz sana iman eder miyiz hiç!

112. Nuh dedi ki: Onların yaptıkları hakkında bilgim yoktur.

113. Onların hesabı ancak Rabbime aittir. Bir düşünseniz!

114. Ben iman eden kimseleri kovacak değilim.

115. Ben ancak apaçık bir uyarıcıyım.

116. Dediler ki: Ey Nuh! (Bu davadan) vazgeçmezsen, iyi bil ki, taşlanmışlardan olacaksın!

117. Nuh: Rabbim! dedi, kavmim beni yalancılıkla suçladı.

118. Artık benimle onların arasında sen hükmünü ver. Beni ve beraberimdeki müminleri kurtar.

119. Bunun üzerine biz onu ve beraberindekileri, o dolu geminin içinde (taşıyarak) kurtardık.

120. Sonra da geri kalanları suda boğduk.

121. Doğrusu bunda büyük bir ders vardır; ama çokları iman etmezler.

122. Şüphesiz Rabbin, işte O, mutlak galip ve engin merhamet sahibidir.

123. Âd (kavmi) de peygamberleri yalancılıkla suçladı.

124. Kardeşleri Hûd onlara şöyle demişti: sakınmaz mısınız?

125. Bilin ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

126. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

127. Buna karşı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ecrimi verecek olan, ancak âlemlerin Rabbidir.

128. Siz her yüksek yere bir alâmet dikerek eğleniyor musunuz?

129. Temelli kalacağınızı umarak sağlam yapılar mı ediniyorsunuz?

130. Yakaladığınız zaman, zorbalar gibi mi yakalıyorsunuz?

131. Artık Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

132. Bildiğiniz şeyleri size bol bol veren, Allah’dan korkun.

133. ’’O size verdi : davarlar, oğullar".

134. "Bahçeler çeşmeler." (Allah’a karşı gelmek) den sakının.

135. Doğrusu sizin hakkınızda muazzam bir günün azabından endişe ediyorum.

136. (Onlar) şöyle dediler: Sen öğüt versen de, vermesen de bizce birdir.

137. Bu, öncekilerin geleneğinden başka bir şey değildir.

138. Biz azaba uğratılacak da değiliz.

139. Böylece onu yalancılıkla suçladılar; biz de kendilerini helâk ettik. Doğrusu bunda büyük bir ibret vardır; ama çokları iman etmezler.

140. Şüphesiz Rabbin, işte O, Aziz’dir, Rahim’dir.

141. Semûd da peygamberleri yalancılıkla suçladı.

142. Kardeşleri Sâlih onlara şöyle demişti: sakınmaz mısınız?

143. Bilin ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

144. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

145. Buna karşı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ecrimi verecek olan, ancak âlemlerin Rabbidir.

146. Siz burada, güven içinde bırakılacak mısınız?

147. "Böyle bahçelerde, çeşme başlarında ?"

148. "Ekinlerin, salkımları sarkmış hurmalıkların arasında?"

149. Dağlardan ustaca evler yontuyorsunuz

150. Artık Allah’tan korkun ve bana itaat edin.

151. "O aşırıların emrine uymayın."

152. "Yeryüzünde bozgunculuk yapıp dirlik düzenlik vermeyenler(in sözüyle hareket etmeyin).

153. Dediler ki: Sen, olsa olsa iyice büyülenmiş birisin!

154. Sen de ancak bizim gibi bir insansın. Eğer doğru söyleyenlerden isen, haydi bize bir mucize getir.

155. Salih: İşte bu dişi devedir; onun bir su içme hakkı vardır, belli bir günün içme hakkı da sizindir, dedi.

156. Ona bir kötülükle ilişmeyin, yoksa sizi muazzam bir günün azabı yakalayıverir.

157. Buna rağmen onlar deveyi kestiler; ama pişman da oldular.

158. Bunun üzerine onları azap yakaladı. Doğrusu bunda, büyük bir ders vardır; ama çokları iman etmezler.

159. Şüphesiz Rabbin, işte O, Aziz’dir, Rahim’dir.

160. Lût kavmi de peygamberleri yalancılıkla suçladı.

161. Kardeşleri Lût onlara şöyle demişti: sakınmaz mısınız?

162. Bilin ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

163. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

164. Buna karşı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ecrimi verecek olan, ancak âlemlerin Rabbidir.

165. (165166) Rabbinizin sizler için yarattığı eşlerinizi bırakıp da, insanlar içinden erkeklere mi yaklaşıyorsunuz? Doğrusu siz sınırı aşmış (sapık) bir kavimsiniz!

166. (165166) Rabbinizin sizler için yarattığı eşlerinizi bırakıp da, insanlar içinden erkeklere mi yaklaşıyorsunuz? Doğrusu siz sınırı aşmış (sapık) bir kavimsiniz!

167. Onlar şöyle dediler: Ey Lût! vazgeçmezsen, iyi bil ki, sürgün edilmişlerden olacaksın!

168. Lût: Doğrusu, dedi, ben sizin bu işinizden tiksinmekteyim!

169. Rabbim! Beni ve ailemi, onların yapa geldiklerinden (vebalinden) kurtar.

170. Bunun üzerine onu ve bütün ailesini kurtardık.

171. Ancak bir kocakarı müstesna. O, geride kalanlardan.

172. Sonra diğerlerini helâk ettik.

173. Üzerlerine öyle bir yağmur yağdırdık ki... Uyarılanların yağmuru ne de kötü!

174. Elbet bunda büyük bir ibret vardır; fakat çokları iman etmezler.

175. Şüphesiz Rabbin, işte O, mutlak galip ve engin merhamet sahibidir.

176. Eyke halkı da peygamberleri yalancılıkla suçladı.

177. Şuayb onlara şöyle demişti: sakınmaz mısınız?

178. Bilin ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

179. Artık Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin.

180. Buna karşı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan, ancak âlemlerin Rabbidir.

181. Ölçüyü tastamam yapın, (insanların hakkını) eksik verenlerden olmayın.

182. Doğru terazi ile tartın.

183. İnsanların hakkı olan şeyleri kısmayın. Yeryüzünde bozgunculuk yaparak karışıklık çıkarmayın.

184. Sizi ve önceki nesilleri yaratandan korkun.

185. Onlar şöyle dediler: Sen, olsa olsa iyice büyülenmiş birisin!

186. Sen de, ancak bizim gibi bir beşersin. Bilki, biz seni ancak yalancılardan biri sayıyoruz.

187. Şayet doğru sözlülerden isen, üstümüze gökten azap yağdır.

188. Şuayb: Rabbim yaptıklarınızı en iyi bilendir, dedi.

189. Velhasıl onu yalancı saydılar da, kendilerini o gölge gününün azabı yakalayıverdi. Gerçekten o, muazzam bir günün azabı idi!

190. Doğrusu bunda büyük bir ders vardır; ama çokları iman etmezler.

191. Şüphesiz Rabbin, işte O, mutlak galip ve engin merhamet sahibidir.

192. Muhakkak ki o âlemlerin Rabbinin indirmesidir.

193. (Resûlüm!) Onu Rûhu’lemîn (Cebrail) indirdi.

194. Senin kalbine; uyarıcılardan olman için,

195. Apaçık Arapça bir dille.

196. O, şüphesiz daha öncekilerin kitaplarında da vardır.

197. Benî İsrail bilginlerinin onu bilmesi, onlar için bir delil değil midir?

198. Biz onu Arapça bilmeyenlerden birine indirseydik de,

199. Bunu onlara o okusaydı, yine ona iman etmezlerdi.

200. Onu günahkârların kalplerine böyle soktuk.

201. Onun için, acıklı azabı görünceye kadar ona iman etmezler.

202. İşte bu onlara, kendileri farkında olmadan, ansızın geliverecektir.

203. O zaman: Bize mühlet verilir mi acaba? diyeceklerdir.

204. Onlar bizim azabımızı mı çarçabuk istiyorlardı?

205. Ne dersin! Eğer biz onları yıllarca yaşatsak.

206. Sonra tehdit edilmekte oldukları başlarına gelse!

207. Faydalandırıldıkları nimetler onlara hiç yarar sağlamayacaktır.

208. Bununla birlikte hangi memleketi, helak ettikse muhakkak onu uyarıcı (peygamberleri) olmuştur.

209. (Onlar)ihtar edilmiştir ve biz zülmetmiş değilizdir.

210. O’nu (Kur’an’ı) şeytanlar indirmedi.

211. Bu onlara düşmez; zaten güçleri de yetmez.

212. Şüphesiz onlar, vahyi işitmekten uzak tutulmuşlardır.

213. O halde sakın Allah ile beraber başka ilaha kulluk edip yalvarma, sonra azap edilenlerden olursun!

214. (Önce) en yakın akrabanı uyar.

215. Sana uyan müminlere (merhamet) kanadını indir.

216. Şayet sana karşı gelirlerse de ki: Ben sizin yaptıklarınızdan muhakkak ki uzağım.

217. Sen O mutlak galip ve engin merhamet sahibine güvenip dayan.

218. O ki, (gece namaza) kalktığın zaman seni görüyor.

219. Secde edenler arasında dolaşmanı da (görüyor).

220. Çünkü her şeyi işiten, her şeyi bilen O’dur.

221. Şeytanların ise kime ineceğini size haber vereyim mi?

222. Onlar, günaha, iftiraya düşkün olan herkesin üstüne inerler.

223. Bunlar, (şeytanlara) kulak verirler ve onların çoğu yalancıdırlar.

224. Şairler(e gelince), onlara da sapıklar uyarlar.

225. Baksana onlar her vâdide şaşkın şaşkın dolaşırlar.

226. Ve onlar yapamayacakları şeyleri söylerler.

227. Ancak iman edip iyi işler yapanlar, Allah’ı çok çok ananlar ve haksızlığa uğratıldıklarında kendilerini savunanlar başkadır. Haksızlık edenler, hangi dönüşe döndürüleceklerini yakında bileceklerdir.

Şu'ara Suresi - Yusuf Ali Meali

In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful.

1. Ta. Sin. Mim.

2. These are verses of the Book that makes (things) clear.

3. It may be thou frettest thy soul with grief, that they do not become Believers.

4. If (such) were Our Will, We could send down to them from the sky a Sign, to which they would bend their necks in humility.

5. But there comes not to them a newly-revealed Message from (Allah) Most Gracious, but they turn away therefrom.

6. They have indeed rejected (the Message): so they will know soon (enough) the truth of what they mocked at!

7. Do they not look at the earth,- how many noble things of all kinds We have produced therein?

8. Verily, in this is a Sign: but most of them do not believe.

9. And verily, thy Lord is He, the Exalted in Might, Most Merciful.

10. Behold, thy Lord called Moses: "Go to the people of iniquity,-

11. "The people of the Pharaoh: will they not fear Allah?"

12. He said: "O my Lord! I do fear that they will charge me with falsehood:

13. "My breast will be straitened. And my speech may not go (smoothly): so send unto Aaron.

14. "And (further), they have a charge of crime against me; and I fear they may slay me."

15. Allah said: "By no means! proceed then, both of you, with Our Signs; We are with you, and will listen (to your call).

16. "So go forth, both of you, to Pharaoh, and say: ´We have been sent by the Lord and Cherisher of the worlds;

17. "´Send thou with us the Children of Israel.´"

18. (Pharaoh) said: "Did we not cherish thee as a child among us, and didst thou not stay in our midst many years of thy life?

19. "And thou didst a deed of thine which (thou knowest) thou didst, and thou art an ungrateful (wretch)!"

20. Moses said: "I did it then, when I was in error.

21. "So I fled from you (all) when I feared you; but my Lord has (since) invested me with judgment (and wisdom) and appointed me as one of the messengers.

22. "And this is the favour with which thou dost reproach me,- that thou hast enslaved the Children of Israel!"

23. Pharaoh said: "And what is the ´Lord and Cherisher of the worlds´?"

24. (Moses) said: "The Lord and Cherisher of the heavens and the earth, and all between,- if ye want to be quite sure."

25. (Pharaoh) said to those around: "Did ye not listen (to what he says)?"

26. (Moses) said: "Your Lord and the Lord of your fathers from the beginning!"

27. (Pharaoh) said: "Truly your messenger who has been sent to you is a veritable madman!"

28. (Moses) said: "Lord of the East and the West, and all between! if ye only had sense!"

29. (Pharaoh) said: "If thou dost put forward any god other than me, I will certainly put thee in prison!"

30. (Moses) said: "Even if I showed you something clear (and) convincing?"

31. (Pharaoh) said: "Show it then, if thou tellest the truth!"

32. So (Moses) threw his rod, and behold, it was a serpent, plain (for all to see)!

33. And he drew out his hand, and behold, it was white to all beholders!

34. (Pharaoh) said to the Chiefs around him: "This is indeed a sorcerer well-versed:

35. "His plan is to get you out of your land by his sorcery; then what is it ye counsel?"

36. They said: "Keep him and his brother in suspense (for a while), and dispatch to the Cities heralds to collect-

37. "And bring up to thee all (our) sorcerers well-versed."

38. So the sorcerers were got together for the appointment of a day well-known,

39. And the people were told: "Are ye (now) assembled?-

40. "That we may follow the sorcerers (in religion) if they win?"

41. So when the sorcerers arrived, they said to Pharaoh: "Of course - shall we have a (suitable) reward if we win?

42. He said: "Yea, (and more),- for ye shall in that case be (raised to posts) nearest (to my person)."

43. Moses said to them: "Throw ye - that which ye are about to throw!"

44. So they threw their ropes and their rods, and said: "By the might of Pharaoh, it is we who will certainly win!"

45. Then Moses threw his rod, when, behold, it straightway swallows up all the falsehoods which they fake!

46. Then did the sorcerers fall down, prostrate in adoration,

47. Saying: "We believe in the Lord of the Worlds,

48. "The Lord of Moses and Aaron."

49. Said (Pharaoh): "Believe ye in Him before I give you permission? surely he is your leader, who has taught you sorcery! but soon shall ye know! Be sure I will cut off your hands and your feet on opposite sides, and I will cause you all to die on the cross!"

50. They said: "No matter! for us, we shall but return to our Lord!

51. "Only, our desire is that our Lord will forgive us our faults, that we may become foremost among the believers!"

52. By inspiration we told Moses: "Travel by night with my servants; for surely ye shall be pursued."

53. Then Pharaoh sent heralds to (all) the Cities,

54. (Saying): "These (Israelites) are but a small band,

55. "And they are raging furiously against us;

56. "But we are a multitude amply fore-warned."

57. So We expelled them from gardens, springs,

58. Treasures, and every kind of honourable position;

59. Thus it was, but We made the Children of Israel inheritors of such things.

60. So they pursued them at sunrise.

61. And when the two bodies saw each other, the people of Moses said: "We are sure to be overtaken."

62. (Moses) said: "By no means! my Lord is with me! Soon will He guide me!"

63. Then We told Moses by inspiration: "Strike the sea with thy rod." So it divided, and each separate part became like the huge, firm mass of a mountain.

64. And We made the other party approach thither.

65. We delivered Moses and all who were with him;

66. But We drowned the others.

67. Verily in this is a Sign: but most of them do not believe.

68. And verily thy Lord is He, the Exalted in Might, Most Merciful.

69. And rehearse to them (something of) Abraham´s story.

70. Behold, he said to his father and his people: "What worship ye?"

71. They said: "We worship idols, and we remain constantly in attendance on them."

72. He said: "Do they listen to you when ye call (on them)?"

73. "Or do you good or harm?"

74. They said: "Nay, but we found our fathers doing thus (what we do)."

75. He said: "Do ye then see whom ye have been worshipping,-

76. "Ye and your fathers before you?-

77. "For they are enemies to me; not so the Lord and Cherisher of the Worlds;

78. "Who created me, and it is He Who guides me;

79. "Who gives me food and drink,

80. "And when I am ill, it is He Who cures me;

81. "Who will cause me to die, and then to life (again);

82. "And who, I hope, will forgive me my faults on the day of Judgment.

83. "O my Lord! bestow wisdom on me, and join me with the righteous;

84. "Grant me honourable mention on the tongue of truth among the latest (generations);

85. "Make me one of the inheritors of the Garden of Bliss;

86. "Forgive my father, for that he is among those astray;

87. "And let me not be in disgrace on the Day when (men) will be raised up;-

88. "The Day whereon neither wealth nor sons will avail,

89. "But only he (will prosper) that brings to Allah a sound heart;

90. "To the righteous, the Garden will be brought near,

91. "And to those straying in Evil, the Fire will be placed in full view;

92. "And it shall be said to them: ´Where are the (gods) ye worshipped-

93. "´Besides Allah? Can they help you or help themselves?´

94. "Then they will be thrown headlong into the (Fire),- they and those straying in Evil,

95. "And the whole hosts of Iblis together.

96. "They will say there in their mutual bickerings:

97. "´By Allah, we were truly in an error manifest,

98. "´When we held you as equals with the Lord of the Worlds;

99. "´And our seducers were only those who were steeped in guilt.

100. "´Now, then, we have none to intercede (for us),

101. "´Nor a single friend to feel (for us).

102. "´Now if we only had a chance of return we shall truly be of those who believe!´"

103. Verily in this is a Sign but most of them do not believe.

104. And verily thy Lord is He, the Exalted in Might, Most Merciful.

105. The people of Noah rejected the messengers.

106. Behold, their brother Noah said to them: "Will ye not fear (Allah)?

107. "I am to you a messenger worthy of all trust:

108. "So fear Allah, and obey me.

109. "No reward do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of the Worlds:

110. "So fear Allah, and obey me."

111. They said: "Shall we believe in thee when it is the meanest that follow thee?"

112. He said: "And what do I know as to what they do?

113. "Their account is only with my Lord, if ye could (but) understand.

114. "I am not one to drive away those who believe.

115. "I am sent only to warn plainly in public."

116. They said: "If thou desist not, O Noah! thou shalt be stoned (to death)."

117. He said: "O my Lord! truly my people have rejected me.

118. "Judge Thou, then, between me and them openly, and deliver me and those of the Believers who are with me."

119. So We delivered him and those with him, in the Ark filled (with all creatures).

120. Thereafter We drowned those who remained behind.

121. Verily in this is a Sign: but most of them do not believe.

122. And verily thy Lord is He, the Exalted in Might, Most Merciful.

123. The ´Ad (people) rejected the messengers.

124. Behold, their brother Hud said to them: "Will ye not fear (Allah)?

125. "I am to you a messenger worthy of all trust:

126. "So fear Allah and obey me.

127. "No reward do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of the Worlds.

128. "Do ye build a landmark on every high place to amuse yourselves?

129. "And do ye get for yourselves fine buildings in the hope of living therein (for ever)?

130. "And when ye exert your strong hand, do ye do it like men of absolute power?

131. "Now fear Allah, and obey me.

132. "Yea, fear Him Who has bestowed on you freely all that ye know.

133. "Freely has He bestowed on you cattle and sons,-

134. "And Gardens and Springs.

135. "Truly I fear for you the Penalty of a Great Day."

136. They said: "It is the same to us whether thou admonish us or be not among (our) admonishers!

137. "This is no other than a customary device of the ancients,

138. "And we are not the ones to receive Pains and Penalties!"

139. So they rejected him, and We destroyed them. Verily in this is a Sign: but most of them do not believe.

140. And verily thy Lord is He, the Exalted in Might, Most Merciful.

141. The Thamud (people) rejected the messengers.

142. Behold, their brother Salih said to them: "Will you not fear (Allah)?

143. "I am to you a messenger worthy of all trust.

144. "So fear Allah, and obey me.

145. "No reward do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of the Worlds.

146. "Will ye be left secure, in (the enjoyment of) all that ye have here?-

147. "Gardens and Springs,

148. "And corn-fields and date-palms with spathes near breaking (with the weight of fruit)?

149. "And ye carve houses out of (rocky) mountains with great skill.

150. "But fear Allah and obey me;

151. "And follow not the bidding of those who are extravagant,-

152. "Who make mischief in the land, and mend not (their ways)."

153. They said: "Thou art only one of those bewitched!

154. "Thou art no more than a mortal like us: then bring us a Sign, if thou tellest the truth!"

155. He said: "Here is a she-camel: she has a right of watering, and ye have a right of watering, (severally) on a day appointed.

156. "Touch her not with harm, lest the Penalty of a Great Day seize you."

157. But they ham-strung her: then did they become full of regrets.

158. But the Penalty seized them. Verily in this is a Sign: but most of them do not believe.

159. And verily thy Lord is He, the Exalted in Might, Most Merciful.

160. The people of Lut rejected the messengers.

161. Behold, their brother Lut said to them: "Will ye not fear (Allah)?

162. "I am to you a messenger worthy of all trust.

163. "So fear Allah and obey me.

164. "No reward do I ask of you for it: my reward is only from the lord of the Worlds.

165. "Of all the creatures in the world, will ye approach males,

166. "And leave those whom Allah has created for you to be your mates? Nay, ye are a people transgressing (all limits)!"

167. They said: "If thou desist not, O Lut! thou wilt assuredly be cast out!"

168. He said: "I do detest your doings."

169. "O my Lord! deliver me and my family from such things as they do!"

170. So We delivered him and his family,- all

171. Except an old woman who lingered behind.

172. But the rest We destroyed utterly.

173. We rained down on them a shower (of brimstone): and evil was the shower on those who were admonished (but heeded not)!

174. Verily in this is a Sign: but most of them do not believe.

175. And verily thy Lord is He, the Exalted in Might Most Merciful.

176. The Companions of the Wood rejected the messengers.

177. Behold, Shu´aib said to them: "Will ye not fear (Allah)?

178. "I am to you a messenger worthy of all trust.

179. "So fear Allah and obey me.

180. "No reward do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of the Worlds.

181. "Give just measure, and cause no loss (to others by fraud).

182. "And weigh with scales true and upright.

183. "And withhold not things justly due to men, nor do evil in the land, working mischief.

184. "And fear Him Who created you and (who created) the generations before (you)"

185. They said: "Thou art only one of those bewitched!

186. "Thou art no more than a mortal like us, and indeed we think thou art a liar!

187. "Now cause a piece of the sky to fall on us, if thou art truthful!"

188. He said: "My Lord knows best what ye do."

189. But they rejected him. Then the punishment of a day of overshadowing gloom seized them, and that was the Penalty of a Great Day.

190. Verily in that is a Sign: but most of them do not believe.

191. And verily thy Lord is He, the Exalted in Might, Most Merciful.

192. Verily this is a Revelation from the Lord of the Worlds:

193. With it came down the spirit of Faith and Truth-

194. To thy heart and mind, that thou mayest admonish.

195. In the perspicuous Arabic tongue.

196. Without doubt it is (announced) in the mystic Books of former peoples.

197. Is it not a Sign to them that the Learned of the Children of Israel knew it (as true)?

198. Had We revealed it to any of the non-Arabs,

199. And had he recited it to them, they would not have believed in it.

200. Thus have We caused it to enter the hearts of the sinners.

201. They will not believe in it until they see the grievous Penalty;

202. But the (Penalty) will come to them of a sudden, while they perceive it not;

203. Then they will say: "Shall we be respited?"

204. Do they then ask for Our Penalty to be hastened on?

205. Seest thou? If We do let them enjoy (this life) for a few years,

206. Yet there comes to them at length the (Punishment) which they were promised!

207. It will profit them not that they enjoyed (this life)!

208. Never did We destroy a population, but had its warners -

209. By way of reminder; and We never are unjust.

210. No evil ones have brought down this (Revelation):

211. It would neither suit them nor would they be able (to produce it).

212. Indeed they have been removed far from even (a chance of) hearing it.

213. So call not on any other god with Allah, or thou wilt be among those under the Penalty.

214. And admonish thy nearest kinsmen,

215. And lower thy wing to the Believers who follow thee.

216. Then if they disobey thee, say: "I am free (of responsibility) for what ye do!"

217. And put thy trust on the Exalted in Might, the Merciful,-

218. Who seeth thee standing forth (in prayer),

219. And thy movements among those who prostrate themselves,

220. For it is He Who heareth and knoweth all things.

221. Shall I inform you, (O people!), on whom it is that the evil ones descend?

222. They descend on every lying, wicked person,

223. (Into whose ears) they pour hearsay vanities, and most of them are liars.

224. And the Poets,- It is those straying in Evil, who follow them:

225. Seest thou not that they wander distracted in every valley?-

226. And that they say what they practise not?-

227. Except those who believe, work righteousness, engage much in the remembrance of Allah, and defend themselves only after they are unjustly attacked. And soon will the unjust assailants know what vicissitudes their affairs will take!

Şu'ara Suresi - Mustafa İslamoğlu Meali

Rahman rahim Allah`ın adıyla

1. Ta-Sin-Mim!

2. Bunlar Kitab`ın açık ve açıklayıcı olan ayetleridir.

3. Mü`min olmuyorlar diye neredeyse kendini helak edeceksin.

4. Eğer dileseydik onlara semadan öyle bir belge indirirdik ki, onun karşısında (mecburen) boyun büker, baş eğerlerdi.

5. Ama onlara Rahman`ın katından yeni bir hatırlatıcı mesaj gelse, kesinlikle ondan yüz çevirirler.

6. Kaldı ki, işte onlar (bunu) da yalanladılar. Buna rağmen, alay edip durdukları haberler yine de karşılarına çıkarılacaktır.

7. Peki, şimdi onlar yeryüzüne bakıp da orada her çiftin iyi ve yararlı olanını bitirdiğimizi hiç mi görmezler?

8. Elbet bunda da alınacak bir ders mutlaka vardır; fakat insanların çoğu yine de inanmayacaklardır:

9. ne ki senin Rabbin sınırsız rahmet sahibi olan O yüceler yücesidir.

10. Hani Rabbin Musa`ya: "Zâlimler topluluğuna git!" diye nida etmişti.

11. Firavun`un kavmine!.. (Ve sor onlara): Hala Bana karşı sorumlu davranmayacaklar mı?"

12. (Musa): "Rabbim!" dedi, "Onların beni yalanlamasından endişe ediyorum!

13. Bundan dolayı göğsüm daralacak, dilim dolaşacaktır: işte bu yüzden Harun`a (da) elçilik ver!

14. Üstelik ortada onların lehine benim aleyhime olan bir suçlama da var; bundan dolayı onların beni öldürmelerinden çekiniyorum.

15. (Allah) buyurdu ki: `Aslâ! (Sana bir şey yapamazlar.) Şimdi (ikiniz de)mu`cizelerimizle gidin; muhakkak ki biz (ben Azîmüşşân), (aranızda olacak şeyleri)dinleyiciler olarak sizinle berâberiz!`

16. Haydi artık, siz ikiniz Firavun`a gidiniz ve deyiniz ki: "Biz alemlerin Rabbinin mesajını taşıyoruz:

17. İsrailoğullarını bırak, bizimle gelsinler!"

18. (Firavun) dedi ki: "Seni daha çocukken aramıza alıp yerleştirmedik mi? Ve ömrünün uzun yıllarını aramızda geçirmedin mi?

19. Ama en sonunda sen yine yapacağını yaptın ve nankörlerden biri olup çıktın!"

20. "Evet o işi ben yaptım" dedi, "çünkü o sırada kendimi kaybetmiştim;

21. ardından da, sizden korktuğum için yanınızdan kaçtım. Daha sonra Rabbim bana doğru düşünme yeteneği bahşetti ve beni elçiler arasına kattı.

22. Ve şu başıma kaktığın iyilik, İsrailoğullarını köleleştirmenin bir sonucuydu, (öyle değil mi)?"

23. Firavun: "Alemlerin Rabbi de neyin nesiymiş?" dedi.

24. (Musa): "Eğer gerçeğe boyun eğeceksen, (bil ki) O göklerin, yerin ve bunlar arasındaki her şeyin Rabbidir!"

25. (Firavun) çevresindekilere yönelerek "Ne diyor, duydunuz mu?" dedi.

26. (Musa) dedi ki: "O sizin de, sizin önden giden atalarınızın da Rabbidir"

27. (Firavun) dedi ki: "Size gönderil(diğini iddia ed)en elçiniz gerçekten de delinin tekiymiş."

28. (Musa) dedi ki: "Eğer kafanızı çalıştırırsanız anlayabilirsiniz ki O, doğunun, batının ve bu ikisi arasında kalan her varlığın Rabbidir!"

29. (Firavun) dedi ki: "Eğer sen benden başka bir ilahta ısrar edersen, seni kesinlikle mahpuslar arasına katarım!"

30. (Musa) dedi ki: "Sana, (hakikati) bütün açıklığıyla ortaya koyan bir şeyle gelmiş olsam da mı?"

31. (Firavun) dedi ki: "Eğer doğru sözlü biriysen, haydi o zaman çıkar ortaya onu!"

32. Bunun üzerine asasını bıraktı; fakat o da ne, bu besbelli ki kocaman bir yılan!

33. Ve elini çıkardı, fakat o da ne, bu bakanların (gözünü kamaştıran) bir beyazlık!

34. (Firavun) etrafındaki gözde danışmanlara "Anlaşıldı" dedi, "bunun hayli bilgili bir büyücü olduğu kesin.

35. Büyüsüyle sizi kendi ülkenizden çıkarıp atmak istiyor; şu halde sizler ne önerirsiniz?"

36. (Danışmanlar) dediler ki: "Onu ve kardeşini alıkoy; bir yandan da bütün kentlere (büyücü) toplamaları için haber sal;

37. ne kadar büyücü-bilgin varsa, hepsini toplayıp sana getirsinler!"

38. Ve böylece büyücüler, belirli bir günün, belirli bir saatinde bir araya geldiler.

39. Ve halka şöyle denildi: "Siz de toplanacaksınız değil mi?

40. Beklentimiz gerçekleşsin diye bizler herhalde sihirbazlardan yana olacağız; yeter ki galip gelen onlar olsunlar!"

41. Ve nihayet büyücüler gelerek Firavun`a dediler ki: "Şayet biz galip gelecek olursak, bunun bize kazandıracağı büyük bir ödül olmalı, değil mi ama?"

42. (Firavun) "Kesinlikle" dedi, "üstelik siz (protokolde) maiyyetimiz arasındaki yerinizi de alacaksınız!"

43. Musa onlara dedi ki: "Elinizden gelen ne varsa onu ortaya koyun!"

44. Bunun üzerine (onlar) iplerini ve değneklerini attılar ve (böbürlenerek:)`Fir`avun’un şerefi üzerine yemîn ederiz ki, muhakkak galib olanlar elbette ancak biziz!` dediler.

45. Derken, Musa asasını bıraktı. Fakat o da ne! O onların gözbağcılıklarını bir bir silip süpürmesin mi!

46. Sonunda büyücüler hep birden yere kapanarak

47. şöyle dediler: "İman ettik alemlerin Rabbine!

48. Rabbine Musa ve Harun`un!"

49. (Firavun) dedi ki: "Demek siz ben izin vermeden ona inandınız, öyle mi? Anlaşıldı ki o size büyüyü öğreten üstadınızdır; fakat pek yakında gününüzü göreceksiniz: dönekliğinizden dolayı ellerinizi ve ayaklarınızı mutlaka keseceğim ve topunuzu asacağım!"

50. (İman eden sihirbazlar) "Ziyanı yok" dediler, "Nasıl olsa biz Rabbimize döneceğiz.

51. Şu kesin ki biz mü`minlerin öncülerindeniz, bundan dolayı Rabbimizin bizi bağışlamasını umarız."

52. Sonunda Musa`ya "Kullarımı geceleyin yola çıkar; şunu da iyi bilin ki siz mutlaka takip edileceksiniz" diye vahyettik.

53. Derken, Firavun bütün kentlere (asker) toplayıcı görevliler yolladı.

54. (ve şöyle dedi): "Şu kesin ki onlar (donanımsız) başıbozuk bir azınlık.

55. Buna rağmen onlar bize karşı hınçla dolular.

56. Biz ise şüphesiz ihtiyatlı bir topluluğuz` (dedi).

57. İşte bu tür bir (gurura kapıldıkları) için onları has bahçelerinden ve pınar başlarından çekip çıkardık;

58. servetlerinden, eyvan ve çardaklarından...

59. Her şey işte böyle olup bitti. Sonuçta Biz İsrailoğullarını, onlardan geriye kalanlara mirasçı kıldık.

60. Derken gündoğumunda onların ardına düştüler.

61. İki topluluk birbirlerinin görüş alanına girince, Musa`nın ashabı dedi ki: "Tamam, işte enselendik!"

62. (Musa) "Hayır, asla!" dedi, "çünkü Rabbim benimledir, elbet bir çıkış yolu gösterecektir!"

63. Bunun üzerine Musa`ya "Asanla denize vur!" diye vahyettik. Ardından deniz infilak edip ikiye ayrıldı; öyle ki, yolun her (iki) yanından sular ulu dağlar gibi yükselmişti.

64. Ötekileri de oraya yaklaştırdık.

65. Nihayet Musa ve beraberindekilerin tümünü kurtardık

66. ve ötekileri suya gark ettik.

67. Elbet bu (Musa kıssası)nda da alınacak bir ders mutlaka vardır; fakat insanların çoğu yine de inanmayacaklardır.

68. Ne ki senin Rabbin sınırsız rahmet sahibi olan O yüceler yücesidir!

69. Onlara İbrahim`in haberini de aktar.

70. Hani bir zamanlar o, babasını ve kavmini "Neye kulluk ediyorsunuz? Diye sor(gula)dı.

71. Onlar da "Putlara kulluk ediyoruz; dahası, onlara adanmış kimseler olarak kalacağız!" dediler.

72. (İbrahim) "Yalvarıp yakardığınızda sizi duyuyorlar mı bari?" dedi;

73. "ya da, size bir yararları veya zararları dokunuyor (mu)?"

74. "Hayır ama..." dediler, "Biz, atalarımızı da böyle yapıyor bulduk!"

75. (İbrahim) "Ne yani" dedi, "taptığınız şeylerin ne olduğuna (bir kez olsun) dönüp bakmadınız mı;

76. (yani) hem siz, hem de önden giden atalarınız?"

77. İşte artık (ilan ediyorum) ki, benim için onlar birer düşmandır. Başka değil, sadece alemlerin Rabbi vardır.

78. Ki O`dur beni yaratan, bana doğru yolu gösterecek olan da O`dur.

79. Ki O benim açlık ve susuzluğumu giderendir;

80. ve hasta düştüğümde şifa veren de yine O`dur.

81. Beni öldürecek, sonra tekrar diriltecek olan da O`dur.

82. Hesap Günü`nde beni, hatalarımı bağışlayacağını umduğum (tek) zat da O`dur."

83. "Rabbim! Bana doğru bir muhakeme yeteneği bahşet ve beni iyilerin arasına kat!

84. Ve beni dillerde doğruluk timsali olarak anılan biri yap

85. Ve beni ölümsüz nimetlerle dolu cennetin varislerinden kıl!

86. Babamı da bağışla! Çünkü o oldum olası yolunu şaşıranlardan biri olmuştur.

87. Ve beni herkesin diriltilip kaldırılacağı o gün mahcup eyleme!"

88. O gün ne malın mülkün bir yararı olur ne de evladın;

89. ancak selim bir kalple Allah`ın huzuruna çıkanlar müstesna.

90. Zira (o gün), cennet sorumlu ve bilinçli davrananlara yaklaştırılacaktır.

91. Cehennemse sorumsuz ve bilinçsizce davrananlar için kışkırtılacaktır.

92. Ve onlara sorulacaktır: "Nereye kayboldular tapınıp durduğunuz

93. o Allah`tan gayrı (varlıklar)? Size, hadi onu da geçtik, kendilerine olsun bir yardımları dokunacak mı bari?

94. Neticede hem onlar, hem de sorumsuz ve bilinçsizce onlara (umut bağlayanlar) cehennemde üst üste istif edilecekler;

95. İblis`in bütün askerleri de...

96. Onlar orada birbirleriyle atışırken şöyle derler:

97. "Hayret vallahi! Her ne kadar, apaçık bir sapıklığın ortasına düşen biz isek de,

98. o zaman sizi alemlerin Rabbiyle bir tutuyorduk;

99. ne ki bizi saptıran, yalnızca günahı hayat tarzı haline getiren şu kimselerdi;

100. gel gör ki, şimdi bize arka çıkan ne bir kimse var

101. ne de yürekten bir dost.

102. Keşke bizim için bir kez daha dönüş olsaydı da, biz de inananlardan biri olsaydık."

103. Elbet bu (kıssada) da alınacak bir ders mutlaka vardır, fakat insanların çoğu yine de inanmayacaklardır.

104. Ne ki senin rabbin, sınırsız rahmet sahibi olan O yüceler yücesidir.

105. Nuh kavmi (de) peygamberlerini yalanladı.

106. Hani bir zamanlar soydaşları Nuh onlara şöyle demişti: "Hala sorumlu davranmayacak mısınız?

107. Hem bakın, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim;

108. şu halde, Allah`a karşı sorumlu davranın ve beni izleyin!

109. Ben bu (davet) karşılığında sizden hiçbir ücret talep etmiyorum. Benim ecrimi takdir etmek, sadece alemlerin Rabbine düşer.

110. Haydi artık Allah`a karşı sorumlu davranın ve beni izleyin!"

111. Dediler ki: "Ne yani, toplumun en düşüklerinin sana tabi olduğunu bile bile sana inanalım mı?"

112. (Nuh): "Onların öteden beri ne yapıp ettiklerine dair benim bir bilgim yok;

113. Onlar hakkında yargıda bulunmak bana değil, sadece Rabbime düşer: keşke bu kadarını olsun fark etseydiniz!

114. Üstelik ben inananları yanımda kovacak değilim.

115. Çünkü ben, (hakkı) tüm açıklığıyla (ortaya koyan) bir uyarıcıdan başkası değilim."

116. "Ey Nuh!" dediler, "Eğer buna bir son vermezsen, taşlana(rak susturula)caksın.

117. "Rabbim!" dedi, "İşte, sonunda kavmim beni yalanlamış bulunuyor;

118. artık benimle onlar arasında kesin bir hüküm ver ve hem beni, hem de benimle birlikte olan mü`minleri kurtar!"

119. Derken, onu ve beraberindekileri yükünü almış olan o gemiyle kurtardık;

120. ve geride kalanları boğulmaya terk ettik.

121. Elbet bu (Nuh kıssası)nda da alınacak bir ders mutlaka vardır; fakat insanların çoğu yine de inanmayacaklardır.

122. Ne ki senin Rabbin sınırsız rahmet sahibi olan O yüceler yücesidir.

123. Ad kavmi (de) elçilerini yalanladı.

124. Hani bir zamanlar onlara da soydaşları Hud şöyle demişti: "Hala sorumlu davranmayacak mısınız?"

125. Hem bakın, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

126. Şu halde, Allah`a karşı sorumlu davranın ve beni izleyin!

127. Ben bu (davet) karşılığında sizden hiçbir ücret talep etmiyorum, benim ecrimi takdir etmek sadece alemlerin Rabbine düşer."

128. "Siz, abesle iştigal ederek her bir tepede yüksek bir anıt, bir yapı mı inşa ediyorsunuz?

129. “Ebedî kalacağınız ümidiyle saraylar mı edineceksiniz?”

130. Elinize her (fırsat) geçirdiğinizde, hukuka tecavüz edip zorbalık (mı) yapacaksınız?

131. Haydı, artık Allah`a karşı sorumlu davranın ve bana uyun!

132. Aklınıza gelebilecek her tür (nimeti) size lutfeden Zat`a karşı saygılı olun!

133. Size sürüler ve çocuklar lutfeden;

134. dahası, bağlar-bahçeler ve pınarlar (lutfeden Zat`a)...

135. Bakın, ben korkunç bir günün sizin üzerinize çöreklenecek azabından endişe ediyorum!"

136. Onlar "Sen" dediler, "bize öğüt versen de öğüt vermesen de, bizim için fark eden bir şey olmaz.

137. (Zira) bu, önden giden (atalarımızın) ahlak sisteminden başkası değildir.

138. Dolayısıyla, bu yüzden bizim azaba uğratılmamız da mümkün değildir!"

139. Neticede, onu işte böyle yalanladılar; bunun üzerine Biz de onları helak ettik. Elbet bu (Hud kıssası)nda da alınacak bir ders mutlaka vardır; fakat insanların çoğu yine de inanmayacaklardır.

140. Ne ki senin Rabbin, sınırsız rahmet sahibi olan O yüceler yücesidir.

141. Semut (da) elçilerini yalanladı.

142. Hani bir zamanlar onlara da soydaşları Salih şöyle demişti: "Hala sorumlu davranmayacak mısınız?

143. Hem bakın, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim:

144. Şu halde Allah`a karşı sorumlu davranın ve beni izleyin!

145. Ben bu (davet) karşılığında sizden hiçbir ücret talep etmiyorum; benim ecrimi takdir etmek sadece alemlerin Rabbine düşer."

146. "İçinde bulunduğunuz şu konumda böylece bırakılacağınıza dair güvenceniz mi var?

147. Envai çeşit bahçeler içinde ve pınar başlarında...

148. Ekinler ve iç geçirtecek kadar zarif, olgun ve dolgun hurma salkımlarının sarktığı hurmalıklarda...

149. Bir de kalkmış, dağlarda yonttuğumuz görkemli evlerden dolayı şımarıyorsunuz.

150. Ama artık Allah`a karşı sorumlu davranın ve beni izleyin!

151. Haddi aşanların isteklerine uymayın!

152. Böyleleri düzeni sağlamadıkları gibi, yeryüzünde fesat çıkarmaktan da geri durmazlar."

153. Onlar dediler ki: "Sen, büyülenmiş birinden başkası değilsin.

154. Sen de sadece bizim gibi beşer türüne mensupsun; eğer sözünün arkasında duruyorsan, haydi bir delil getir de (görelim)!"

155. "(İstediğiniz delil), işte şu (sahipsiz) dişi devedir!" dedi, "Su içme hakkı (belli bir gün) ona, belli bir gün de size aittir.

156. Sakın ola ona bir kötülük yapayım demeyin! Bu takdirde sizi korkunç bir günün azabı yakalar."

157. Buna rağmen onlar, onu işkence yaparak vahşice katlettiler; fakat sonunda pişman oldular;

158. çünkü onları malum azap kıskıvrak yakalamıştı. Elbet bu (Salih kıssası)nda da, alınacak bir ders mutlaka vardır; fakat insanları çoğu yine de inanmayacaklardır.

159. Ne ki senin Rabbin, sınırsız rahmet sahibi olan O yüceler yücesidir.

160. Lut kavmi (de) elçilerini yalanlamışlardı.

161. Hani bir zamanlar, onlara kardeşleri Lut şöyle demişti: "Hala sorumlu davranmayacak mısınız?

162. Hem bakın, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim:

163. Şu halde Allah`a karşı sorumlu davranın ve beni izleyin!

164. Ben bu (davet) karşılığında sizden hiçbir ücret talep etmiyorum; benim ecrimi takdir etmek sadece alemlerin Rabbine düşer."

165. "İnsanların içerisinden erkeklere mi yaklaşıyorsunuz?

166. Bu şekilde, Rabbinizin sizin için yarattığı eşlerinizi bir yana bırakıyorsunuz? Yoo, siz basbayağı sınırları çiğneyen bir toplumsunuz!"

167. "Eğer buna bir son vermezsen Ey Lut" dediler, "kesinlikle sürgün edilmiş biri olup çıkacaksın!

168. (Lut): "Bilin ki ben, bu yaptığınızdan dolayı sizi nefretle kınıyorum!" dedi.

169. (Allah`a yönelerek): "Rabbim!" (dedi), "Beni ve ailemi bunların yaptıkların(ın belasın)dan kurtar!"

170. Sonuçta, Biz de onu ve ailesini tamamını kurtardık;

171. ancak bir kocakarı dökülenler arasında yer aldı.

172. Ardından ötekileri yerle bir ettik;

173. sonunda (bela) sağanağını üzerlerine boca ettik: gör ki, uyarılan (fakat uslanmayan) kimselerin maruz kaldığı sağanak ne berbattır.

174. Elbet bu (Lut kıssası)nda da alınacak bir ders mutlaka vardır; fakat insanların çoğu yine de inanmayacaklardır.

175. Ne ki senin rabbin, sınırsız rahmet sahibi olan O yüceler yücesidir.

176. Ormanlık vadinin halkı (da) elçilerini yalanladı.

177. Hani bir zamanlar, Şuayp şöyle demişti: "Hala sorumlu davranmayacak mısınız?"

178. Hem bakın, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

179. Şu halde Allah`a karşı sorumlu davranın ve beni izleyin!

180. Ben bu (davet) karşılığında sizden hiçbir ücret talep etmiyorum; benim ecrimi takdir etmek sadece alemlerin Rabbine düşer."

181. (Ölçüp biçerken) ölçüyü tam tutun, hak yiyenlerden olmayın!

182. Ve doğruluktan şaşmayan bir teraziyle tartın!

183. İnsanları hakları olan şeylerden mahrum bırakmayın ve kötülüğü yaygınlaştırarak yeryüzünde ahlaki çürümeye meydan vermeyin!

184. `Sizi ve daha önceki nesilleri yaratan Allah`tan korkun.`

185. Onlar dediler ki: "Sen büyülenmiş birinden başkası değilsin!

186. `Sen de ancak bizim gibi bir insansın; ve (biz) seni gerçekten yalancılardan sanıyoruz.`

187. Fakat sen, eğer sözünün arkasındaysan haydi göğü paramparça başımıza indir!"

188. (Şuayb) dedi ki: "Rabbim yapıp ettiğiniz her şeyi çok iyi biliyor."

189. Neticede, onu işte böyle yalanladılar; bunun üzerine onları Gölge Günü`nün azabı yakalayıverdi; gerçekten de o pek korkunç bir günün azabıydı.

190. Elbet bu (Şuayb kıssası)nda da alınacak bir ders mutlaka vardır; fakat insanların çoğu yine de inanmayacaklardır.

191. Ne ki senin Rabbin sınırsız rahmet sahibi olan O yüceler yücesidir.

192. Şüphe yok ki bu (mesaj) elbet alemlerin Rabbi tarafından indirilmiştir:

193. o Güvenilir Ruh ile birlikte geldi

194. senin kalbine; ki (onunla) uyaran kimselerden biri olasın diye;

195. açık bir Arapça ile...

196. Yine kuşku yok ki bu (mesaj), öncekilerin hikmet yüklü sayfalarında da yer almakta.

197. İsrailoğullarına mensup alimlerin bunu bilmeleri onlar için delil olarak yeterli değil miydi?

198. Ve eğer Biz onu yabancı birine indirseydik;

199. o da o (mesajı) kendilerine okusaydı, yine de ona inanmazlardı.

200. İşte Biz vahyin, günaha batmışların kalplerinde (etki etmeden) geçip gitmesini böyle sağlamışızdır.

201. Can yakıcı bir azabı görünceye kadar bu (vahye) iman etmeyecekler;

202. nihayet bu azap kendileri farkında değilken ansızın onları bulacaktır.

203. Bunun üzerine onlar "Bize (ilave) bir süre daha tanınamaz mı?" diyecekler.

204. Ne! Şimdi onlar azabımızın hemen gelmesini mi istiyorlar?

205. Düşünsene bir: onlara yıllarca safa sürmeleri için fırsat versek;

206. sonra vaad edilen azap başlarına gelse;

207. safa sürerek kaçırdıkları bu fırsatın kendilerine bir yararı dokunabilir mi?

208. Dahası, Biz bir ülkeyi helak etmeden önce illa ki uyarıp

209. hatırlatmışızdır; zira Biz, asla zulmeden biri değiliz.

210. Hem bu (vahyi) asla şeytanlar indirmiş değildir.

211. Zira bu hem onların ağzının işi değildir, hem de buna güçleri yetmez:

212. çünkü onlar (vahyi) işitmekten bile kesinlikle men edilmişlerdir.

213. Şu halde, Allah`la beraber başka bir ilaha yalvarıp yakarma! Bu takdirde azaba uğrayanlardan olursun.

214. Artık sana en yakın olan aşiretini uyar;

215. ve seni izleyen mü`minlere kol kanat ger.

216. Eğer yakın akrabaların sana karşı gelirlerse, onlara “Yaptıklarınızdan uzağım” de!

217. ve merhameti bol olan O yüceler yücesine güven!

218. Ki O kıyam ettiğin vakit seni görmektedir;

219. Allah`a teslim olanlar arasındaki tasarruflarını da...

220. Çünkü O, evet yalnız O`dur her şeyi işiten, her şeyi bilen!

221. O şeytanların kimlere indiğini size haber vereyim mi:

222. Onlar kendini aldatmayı alışkanlık haline getiren her günahkara inerler;

223. (yalana) kulak kabartırlar ve onların çoğu (başkalarına da) yalan söylerler.

224. Ve (Şamanlığa soyunan) şairler... Onları, batıl inanç peşindeki cahil ve bilinçsizler izlerler.

225. Görmez misin ki onlar, (hayat ve his alemindeki) her vadide şaşkın ve amaçsız gezinirler;

226. ve onlar yapmadıklarını söylerler.

227. Ne var ki, iman eden ve salih amel işleyen, Allah`ı sürekli hatırda (ve hatırlı) tutan, zulme uğradıktan sonra haklarını savunanlar onlara dahil değildirler. Nihayet zulme gömülenler, nasıl bir devrimle devrileceklerini günü gelince öğrenecekler.

Şu'ara Suresi - Ali Bulaç Meali

Rahman Rahim olan Allah’ın adıyla

1. Ta, Sin, Mim.

2. Bunlar, apaçık olan Kitab’ın ayetleridir.

3. Onlar mü’min olmayacaklar diye neredeyse kendini kahredeceksin (öyle mi?)

4. Dilersek, onların üzerine gökten bir ayet (mucize) indiririz de, ona boyunları eğilmiş kalıverir.

5. Onlara Rahman (olan Allah) dan yeni bir uyarı gelmeyiversin, hiç tartışmasız ondan yüz çevirirler.

6. Gerçekten yalanladılar; fakat, alay konusu yaptıkları şeyin haberi kendilerine pek yakında gelecektir.

7. Yeryüzünde bir bakmadılar mı ki, Biz onda her güzel (kerim) çiftten nice ürünler bitirdik.

8. Şüphesiz, bunda bir ayet vardır; ancak onların çoğu mü’min değildirler.

9. Şüphesiz, senin Rabbin, gerçekten O, üstün ve güçlüdür, merhamet sahibidir.

10. Hani senin Rabbin, Musa’ya seslenmişti: "Zulmetmekte olan kavme git;"

11. Firavun’un kavmine, hala sakınmıyorlar mı?"

12. Dedi ki: "Rabbim, gerçekten ben, onların beni yalanlamalarından korkuyorum."

13. "Göğsüm sıkışıyor, dilim dönmüyor; bundan dolayı Harun’a da (elçilik görevini bildirmesi için Cibril’i) gönder."

14. "Üstelik, onların bana karşı (davasını savunacakları bir cinayet) suçu(m) var; bundan dolayı beni öldürmelerinden korkuyorum."

15. (Allah:) "Hayır," dedi. "İkiniz de ayetlerimle gidin, şüphesiz sizinle birlikteyiz (ve) işitmekteyiz."

16. "Gecikmeksizin Firavun’a giderek deyin ki: Gerçekten biz, alemlerin Rabbinin elçisiyiz,"

17. "İsrailoğulları’nı bizimle birlikte göndermen için (sana geldik)."

18. (Gittiler ve Firavun:) Dedi ki: "Biz seni içimizde daha çocukken yetiştirip büyütmedik mi? Sen ömrünün nice yıllarını aramızda geçirmedin mi?"

19. "Ve sen, yapacağın işi (cinayeti) de işledin; sen nankörlerdensin."

20. (Musa) Dedi ki: "Ben onu yaptığım zaman şaşkınlardandım."

21. "Sizden korkunca da hemen aranızdan kaçtım; sonra Rabbim bana hüküm (ve hikmet) verdi ve beni gönderilen (elçilerden) kıldı."

22. "Bana karşı lütuf-dediğin nimet de, İsrailoğulları’nı köle kılmandan dolayıdır."

23. Firavun dedi ki: "Alemlerin Rabbi nedir?"

24. Dedi ki: "Göklerin, yerin ve bu ikisi arasında olan herşeyin Rabbidir. Eğer ’kesin bilgiyle inanıyorsanız’ (böyledir)."

25. Çevresindekilere dedi ki: "İşitiyor musunuz?"

26. (Musa:) Dedi ki: "O sizin de Rabbiniz, geçmişteki atalarınızın da Rabbidir."

27. (Firavun) Dedi ki: "Şüphesiz size gönderilmiş bulunan elçiniz, gerçekten bir delidir."

28. "Eğer aklınızı kullanabiliyorsanız, O, doğunun da, batının da ve bunlar arasında olan herşeyin de Rabbidir" dedi (Musa).

29. (Firavun) dedi ki: "Andolsun, benim dışımda bir ilah edinecek olursan, seni mutlaka hapse atacağım."

30. (Musa) Dedi ki: "Sana apaçık bir şey getirmiş olsam da mı?"

31. (Firavun) Dedi ki: "Eğer doğru sözlü isen, onu getir."

32. Bunun üzerine asasını bırakıverdi, bir de (ne görsünler) o, açıkça bir ejderha oluverdi.

33. Elini de çekip çıkardı, bir de (ne görsün) o, bakanlar için ’parlayıp aydınlanıvermiş’.

34. (Firavun,) Çevresindeki önde gelenlere: "Bu" dedi, "Doğrusu bilgin bir büyücüdür."

35. "Büyüsüyle sizi yurdunuzdan sürüp çıkarmak istiyor; ne buyurursunuz?"

36. Dediler ki: "Bunu ve kardeşini oyala, şehirlere de toplayıcılar gönder,"

37. "Bütün uzman-bilgin büyücüleri sana getirsinler."

38. Böylelikle büyücüler, bilinen bir günün belli vaktinde biraraya getirildi.

39. Ve insanlara da: "Siz de toplanıyor musunuz? dendi."

40. "Umarız ki, eğer galip gelirse biz de büyücülere uyarız."

41. Büyücüler geldiklerinde, Firavun’a: "Şayet biz galip gelirsek, bize bir ücret var gerçekten, değil mi?" dediler.

42. "Evet" dedi. "Üstelik şüphesiz siz en yakın(larım) kılınanlardan olacaksınız."

43. Musa onlara dedi ki: "Atacağınızı atın."

44. Onlar da, iplerini ve asalarını atıverdiler ve: "Firavun’un üstünlüğü adına, hiç tartışmasız, üstün olanlar gerçekten bizleriz" dediler.

45. Böylelikle Musa da asasını bırakıverdi, bir de (ne görsünler) o, uydurmakta olduklarını yutuveriyor.

46. Anında büyücüler secdeye kapandılar.

47. (Ve:) "Alemlerin Rabbine iman ettik" dediler.

48. "Musa’nın ve Harun’un Rabbine."

49. (Firavun) Dedi ki: "Ona, ben size izin vermeden önce mi inandınız? Şüphesiz, o, size büyüyü öğreten büyüğünüzdür; öyleyse yakında bileceksiniz. Şüphesiz ellerinizi ve ayaklarınızı çaprazlama kestireceğim ve sizin hepinizi gerçekten asıp-sallandıracağım."

50. "Hiç zararı yok" dediler. "Çünkü biz gerçekten Rabbimiz’e dönücüleriz."

51. "Doğrusu biz, iman edenlerin ilki olduğumuzdan dolayı Rabbimiz’in bizim hatalarımızı bağışlayacağını umuyoruz."

52. Musa’ya: "Kullarımı gece yürüyüşe geçir, çünkü izleneceksiniz" diye vahyettik.

53. Bunun üzerine Firavun şehirlere (asker) toplayıcılar gönderdi.

54. "Gerçek şu ki bunlar azınlık olan bir topluluktur;"

55. "Ve elbette bize karşı da büyük bir öfke beslemektedirler."

56. ’Biz ise uyanık bir toplumuz" (dedi).

57. Böylelikle Biz onları (Firavun ve kavmini) bahçelerden ve pınarlardan sürüp çıkardık;

58. Hazinelerden ve soylu makam(lar)dan da.

59. İşte böyle; bunlara İsrailoğulları’nı mirasçı kıldık.

60. Böylece (Firavun ve ordusu) güneşin doğuş vakti onları izlemeye koyuldular.

61. İki topluluk birbirini gördükleri zaman Musa’nın adamları: "Gerçekten yakalandık" dediler.

62. (Musa:) "Hayır" dedi. "Şüphesiz Rabbim, benimle beraberdir; bana yol gösterecektir."

63. Bunun üzerine Musa’ya: "Asanla denize vur" diye vahyettik. (Vurdu ve) Deniz hemencecik yarılıverdi de her parçası kocaman bir dağ gibi oldu.

64. Ötekileri de buraya yaklaştırdık.

65. Musa’yı ve onunla birlikte olanların hepsini kurtarmış olduk.

66. Sonra ötekileri suda boğduk.

67. Şüphesiz, bunda bir ayet vardır. Ama onların çoğu iman etmiş değildirler.

68. Ve hiç şüphesiz, senin Rabbin, güçlü ve üstün olandır, esirgeyendir.

69. Onlara İbrahim’in haberini de aktar-oku:

70. Hani, babasına ve kavmine: "Siz neye kulluk ediyorsunuz?" demişti.

71. Demişlerdi ki: "Putlara tapıyoruz, bunun için sürekli onların önünde bel büküp eğiliyoruz."

72. Dedi ki: "Peki, dua ettiğiniz zaman onlar sizi işitiyorlar mı?"

73. "Ya da size bir yararları veya zararları dokunuyor mu?"

74. "Hayır" dediler. "Biz atalarımızı böyle yaparlarken bulduk."

75. (İbrahim) Dedi ki: "Şimdi, neye tapmakta olduğunuzu gördünüz mü?"

76. "Hem siz, hem de eski atalarınız?"

77. "İşte bunlar, gerçekten benim düşmanımdır; yalnızca alemlerin Rabbi hariç"

78. "Ki beni yaratan ve bana hidayet veren O’dur;"

79. "Bana yediren ve içiren O’dur;"

80. "Hastalandığım zaman bana şifa veren O’dur;"

81. "Beni öldürecek, sonra diriltecek olan da O’dur,"

82. "Din (ceza) günü hatalarımı bağışlayacağını umduğum da O’dur;"

83. "Rabbim, bana hüküm (ve hikmet) bağışla ve beni salih olanlara kat;"

84. "Sonra gelecekler arasında bana bir doğruluk dili (lisan-ı sıdk) ver."

85. "Beni nimetlerle-donatılmış cennetin mirasçılarından kıl,"

86. "Babamı da bağışla, çünkü o şaşırıp sapanlardandır."

87. "Ve beni (insanların) diriltilecekleri gün küçük düşürme,"

88. ’Malın da, çocukların da bir yarar sağlayamadığı günde."

89. "Ancak Allah’a selim bir kalp ile gelenler başka."

90. (O gün) Cennet takva sahiplerine yaklaştırılır.

91. Cehennem de azgınlar için sergilenir.

92. Ve onlara: "Tapmakta olduklarınız nerede?" denilir;

93. "Allah’ın dışında olan (ilah)lar; size yardımları dokunuyor mu, veya kendilerine yardımları oluyor mu?

94. Artık onlar ve azgınlar onun içine dökülüverilmiştir.

95. Ve İblis’in bütün orduları da.

96. Orada birbirleriyle çekişip tartışarak derler ki:

97. "Andolsun Allah’a, biz gerçekten apaçık bir sapıklık içindeymişiz,"

98. "Çünkü sizi (yalancı olanları) alemlerin Rabbiyle eşit tutuyorduk.

99. "Bizi suçlu-günahkarlardan başka saptıran olmadı."

100. "Artık bizim için ne bir şefaatçi var,"

101. "Ne de candan-yakın bir dost."

102. "Bizim bir kere daha (dünyaya dönüşümüz mümkün) olsaydı da iman edenlerden olabilseydik."

103. Gerçekten, bunda bir ayet vardır, ama onların çoğu iman etmiş değildirler.

104. Ve şüphesiz senin Rabbin, güçlü ve üstün olandır, esirgeyendir.

105. Nuh kavmi de gönderilen (peygamber)leri yalanladı.

106. Hani onlara kardeşleri Nuh: "Sakınmaz mısınız?" demişti.

107. "Gerçek şu ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim."

108. "Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin."

109. "Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum; ücretim yalnızca alemlerin Rabbine aittir."

110. "Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin.

111. Dediler ki: "Sana, sıradan aşağılık insanlar uymuşken inanır mıyız?"

112. Dedi ki: "Onların yapmakta oldukları hakkında benim bilgim yoktur."

113. "Onların hesabı yalnızca Rabbime aittir, eğer şuurundaysanız (anlarsınız.)"

114. "Ve ben mü’min olanları kovacak değilim."

115. "Ben, yalnızca apaçık bir uyarıcıyım."

116. Dediler ki: "Eğer (bu söylediklerine) bir son vermeyecek olursan, gerçekten taşa tutulup kovulacaksın."

117. Dedi ki: "Rabbim, şüphesiz kavmim beni yalanladı."

118. "Bundan böyle, benimle onların arasını açık bir hükümle ayır ve beni ve benimle birlikte olan mü’minleri kurtar."

119. Bunun üzerine, onu ve onunla birlikte olanları (insan ve hayvanlarla) yüklü gemi içinde kurtardık.

120. Sonra bunun ardından geride kalanları da suda-boğduk.

121. Gerçekten, bunda bir ayet vardır, ama onların çoğu iman etmiş değildirler.

122. Ve şüphesiz senin Rabbin, güçlü ve üstün olandır, esirgeyendir.

123. Ad (kavmi) de gönderilen (elçi)leri yalanladı.

124. Hani onlara kardeşleri Hud: "Sakınmaz mısınız?" demişti.

125. "Gerçek şu ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim."

126. "Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin."

127. "Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum; ücretim yalnızca alemlerin Rabbine aittir."

128. "Siz, her yüksekçe yere bir anıt inşa edip (yararsız bir şeyle) oyalanıp eğleniyor musunuz?"

129. "Ölümsüz kılınmak umuduyla sanat yapıları mı ediniyorsunuz?"

130. "Tutup yakaladığınız zaman da zorbalar gibi mi yakalıyorsunuz?"

131. "Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin."

132. "Bildiğiniz şeylerle size yardım edenden korkup-sakının."

133. "Size hayvanlar, çocuklar (vererek) yardım etti."

134. "Bahçeler ve pınarlar da."

135. "Doğrusu, ben sizin için büyük bir günün azabından korkuyorum."

136. Dediler ki: "Bizim için fark etmez; öğüt versen de, öğüt verenlerden olmasan da."

137. "Bu, geçmiştekilerin ’geleneksel tutumundan başkası değildir."

138. "Ve biz azap görecek de değiliz."

139. Böylelikle onu yalanladılar, Biz de onları yıkıma uğrattık. Gerçekten, bunda bir ayet vardır, ama onların çoğu iman etmiş değildirler.

140. Ve şüphesiz, senin Rabbin, güçlü ve üstün olandır, esirgeyendir.

141. Semud (kavmi) de, gönderilen (elçi)leri yalanladı.

142. Hani onlara kardeşleri Salih: "Sakınmaz mısınız? demişti.

143. "Gerçek şu ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim."

144. "Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin."

145. "Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum;

146. "Siz burada güvenlik içinde mi bırakılacaksınız?"

147. "Bahçelerin, pınarların içinde,"

148. "Ekinler ve yumuşak tomurcuklu göz alıcı hurmalıklar arasında?"

149. "Dağlardan ustalıkla zevkli evler yontuyorsunuz."

150. "Artık Allah’tan sakının ve bana itaat edin."

151. "Ve ölçüsüzce davrananların emrine itaat etmeyin."

152. "Ki onlar, yeryüzünde bozgunculuk çıkarıyor ve dirlik-düzenlik kurmuyorlar (ıslah etmiyorlar)."

153. Dediler ki: "Sen ancak büyülenmişlerdensin."

154. "Sen yalnızca bizim benzerimiz olan bir beşerden başkası değilsin; eğer doğru sözlü isen, bu durumda bir ayet (mucize) getir-görelim."

155. Dedi ki: "İşte, bu bir dişi devedir; su içme hakkı (bir gün) onun, belli bir günün su içme hakkı da sizindir."

156. "Ona bir kötülükle dokunmayın, sonra büyük bir günün azabı sizi yakalar.

157. "Sonunda onu (yine de) kestiler, ancak pişman oldular."

158. Böylece azap onları yakaladı. Gerçekten, bunda bir ayet vardır, ama onların çoğu iman etmiş değildirler.

159. Ve şüphesiz, senin Rabbin, güçlü ve üstün olandır, esirgeyendir.

160. Lut (kavmi) de, gönderilen (elçi)leri yalanladı.

161. Hani onlara kardeşleri Lut: "Sakınmaz mısınız?" demişti.

162. "Gerçek şu ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim."

163. "Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin."

164. "Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum; ücretim yalnızca alemlerin Rabbine aittir."

165. "Siz insanlardan (cinsel arzuyla) erkeklere mi gidiyorsunuz?

166. "Rabbinizin sizler için yaratmış bulunduğu eşlerinizi bırakıyorsunuz. Hayır, siz sınırı çiğneyen bir kavimsiniz."

167. Dediler ki: "Ey Lut, eğer (bu söylediklerine) bir son vermeyecek olursan, gerçekten (burdan) sürülüp çıkarılanlardan olacaksın."

168. Dedi ki: "Gerçekten ben, sizin bu yaptığınıza öfke ile karşı olanlardanım."

169. "Rabbim, beni ve ailemi bunların yaptıklarından kurtar."

170. Bunun üzerine onu ve bütün ailesini kurtardık.

171. Yalnızca geri kalanlar içinde bir kocakarı hariç.

172. Sonra geride kalanları yerle bir ettik.

173. Ve üzerlerine bir yağmur yağdırdık; uyarılıp-korkutulanların yağmuru ne kötü.

174. Gerçekten, bunda bir ayet vardır, ama onların çoğu iman etmiş değildirler.

175. Ve şüphesiz, senin Rabbin, güçlü ve üstün olandır esirgeyendir.

176. Eyke halkı da, gönderilen (peygamber)leri yalanladı.

177. Hani onlara Şuayb: "Sakınmaz mısınız?" demişti.

178. "Gerçek şu ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim."

179. "Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin."

180. "Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum; ücretim yalnızca alemlerin Rabbine aittir."

181. "Ölçüyü tam tutun ve eksiltenlerden olmayın."

182. "Dosdoğru olan terazi ile tartın."

183. "İnsanların eşyasını değerden düşürüp-eksiltmeyin ve yeryüzünde bozguncular olarak karışıklık çıkarmayın."

184. "Sizi ve önceki yaratılmışları yaratandan sakının".

185. Dediler ki: "Sen ancak büyülenmişlerdensin".

186. "Sen, yalnızca benzerimiz olan bir beşerden başkası değilsin ve biz senin gerçekte yalancılardan olduğunu sanıyoruz."

187. "Eğer doğru sözlü isen, bu durumda gökten üstümüze bir parça düşürüver."

188. Dedi ki: "Rabbim, yaptıklarınızı daha iyi bilir.

189. Sonunda onu yalanladılar, böylece onları o gölgelik-gününün azabı yakaladı. Gerçekten o, büyük bir günün azabıydı.

190. Gerçekten, bunda bir ayet vardır, ama onların çoğu iman etmiş değildirler.

191. Ve şüphesiz, senin Rabbin, güçlü ve üstün olandır, esirgeyendir.

192. Gerçekten o (Kur’an), alemlerin Rabbinin (bir) indirmesidir.

193. Onu Ruhu’l-emin indirdi.

194. Uyarıcılardan olman için, senin kalbinin üzerine (indirmiştir).

195. Apaçık Arapça bir dille.

196. Ve hiç şüphesiz, o (Kur’an), geçmişlerin kitaplarında da vardır.

197. İsrailoğulları bilginlerinin onu bilmesi onlar için bir delil (ayet) değil mi?

198. Onu Arapça bilmeyen birine indirmiş olsaydık.

199. Böylece onlara okusaydı, yine ona iman edecek değillerdi.

200. Biz onu, suçlu-günahkarların kalbine işte böyle işlettik.

201. Onlar, o pek acı azabı görünceye kadar ona inanmazlar.

202. Artık o (azap), kendileri şuurunda olmadan onlara apansız gelecektir.

203. Derler ki: "Bize bir süre tanınır mı?"

204. Onlar yine de azabımızı çabuklaştırmak mı istiyorlar?

205. Gördün mü; Biz onları yıllarca yararlandırsak,

206. Sonra kendilerine va’dolunan (azap günü) geliverse,

207. Onların ’meta ile yararlandıkları’ şey, kendilerini (görecekleri azaptan) bağımsız kılamaz.

208. Kendisi için bir uyarıcı olmaksızın, Biz hiçbir ülkeyi yıkıma uğratmış değiliz.

209. (Onlara) Hatırlatma (yapılmıştır); Biz zulmedici değiliz.

210. Onu (Kur’an’ı) şeytanlar indirmemiştir.

211. Bu, onlara yaraşmaz ve güç de yetiremezler.

212. Çünkü onlar, (vahyedileni) işitmekten kesin olarak uzak tutulmuşlardır.

213. Allah ile beraber başka bir İlah’a yalvarıp-yakarma, sonra azaba uğratılanlardan olursun.

214. (Öncelikle) En yakın hısımlarını (aşiretini) uyar.

215. Ve mü’minlerden, sana tabi olanlara (koruyucu) kanatlarını ger.

216. Eğer sana isyan edecek olurlarsa, artık de ki: "Gerçekten ben, sizin yaptıklarınızdan uzağım."

217. Sen, O güçlü ve üstün, esirgeyici olan (Allah’)a tevekkül et.

218. O, kıyam ettiğin zaman seni görüyor.

219. Secde edenler arasında dönüp dolaşmanı da.

220. Hiç şüphesiz, O, işitendir, bilendir.

221. Şeytanların kimlere inmekte olduklarını size haber vereyim mi?

222. Onlar, ’gerçeği ters yüz eden,’ günaha düşkün olan her yalancıya inerler.

223. Bunlar (şeytanlara) kulak verirler ve çoğu yalan söylemektedirler.

224. Şairler ise; gerçekten onlara azgın-sapıklar uyar.

225. Görmedin mi; onlar, her bir vadide vehmedip duruyorlar,

226. Ve gerçekten onlar, yapmayacakları şeyleri söylüyorlar.

227. Ancak iman edenler, salih amellerde bulunanlar ve Allah’ı çokça zikredenler ile zulme uğratıldıktan sonra zafer kazananlar (veya öclerini alanlar) başka. Zulmetmekte olanlar, nasıl bir inkılaba uğrayıp devrileceklerini pek yakında bileceklerdir.

Şu'ara Suresi - Suat Yıldırım Meali

Rahmân ve rahîm olan Allah’ın adıyla

1. Tâ Sîn Mîm

2. Şunlar gerçekleri açıklayan kitabın âyetleridir.

3. Onlar iman etmiyor diye üzüntüden nerdeyse kendini yiyip tüketeceksin.

4. Eğer dileseydik onlara gökten öyle bir mûcize indirirdik ki, onun karşısında ister istemez boyun bükerlerdi.

5. (Fakat Biz bunu istemedik.) O sebeple, ne zaman onlara Rahman’dan yeni bir mesaj gelse, mutlaka ona arkalarını dönüp uzaklaşırlar.

6. Nitekim işte bu mesajı da yalan saydılar, ama alay edip durdukları Kur’ân’ın bildirdiği olaylar, yakında başlarına gelince, alay etmenin ne demek olduğunu anlayacaklardır.

7. Peki bunlar yeryüzüne, orada her güzel çiftten nice nebatlar yetiştirdiğimize hiç bakmıyorlar mı?

8. Elbette bunda alınacak ibret vardır; fakat onların ekserisi ibret alıp da iman etmezler.

9. Ama senin Rabbin azîz ve rahîmdir (mutlak galiptir, geniş merhamet sahibidir).

10. (10-11) Bir vakit de Rabbin Mûsâ’ya: "Haydi! o zulme batmış olan topluma, yani Firavun’un halkına gidip, "hakkı inkârdan ve azgınlıktan sakınma zamanı gelmedi mi? de!" diye nida etti.

11. (10-11) Bir vakit de Rabbin Mûsâ’ya: "Haydi! o zulme batmış olan topluma, yani Firavun’un halkına gidip, "hakkı inkârdan ve azgınlıktan sakınma zamanı gelmedi mi? de!" diye nida etti.

12. (12-13) "Ya Rabbî" dedi, "Korkarım ki beni yalancı sayarlar, benim de göğsüm daralır, dilim tutulur. Onun için Harun’a da risalet ver!"

13. (12-13) "Ya Rabbî" dedi, "Korkarım ki beni yalancı sayarlar, benim de göğsüm daralır, dilim tutulur. Onun için Harun’a da risalet ver!"

14. "Hem sonra onların benim aleyhimde bir suçlamaları da var. Bundan ötürü beni öldürmelerinden endişe ediyorum."

15. "Hayır!" buyurdu, "Benim âyetlerimle gidin, Biz de sizinle beraberiz, olup bitenleri işitiriz."

16. (16-17) Gidin o Firavun’a: "Biz Rabbülâlemin tarafından sana gönderilen elçileriz, O’ndan sana mesaj getirdik: İsrailoğullarını serbest bırakacaksın, bizimle gelecekler!" deyin.

17. (16-17) Gidin o Firavun’a: "Biz Rabbülâlemin tarafından sana gönderilen elçileriz, O’ndan sana mesaj getirdik: İsrailoğullarını serbest bırakacaksın, bizimle gelecekler!" deyin.

18. "A!" dedi, "Sen şu bebekken alıp yanımızda büyüttüğümüz çocuk değil misin? Sonra da bizim sarayımızda senelerce kalmış, ömrünün bir kısmını bizimle geçirmiştin?"

19. "Sonunda da bildiğin o işi yapmıştın. Sen doğrusu nankörün tekisin!"

20. "Ben" dedi, "yanlışlıkla, sonunda ne olacağını bilmeksizin, şaşkın bir vaziyette o işi yapmıştım."

21. "Sizden korktuğum için de kaçmıştım. Ama Rabbim bana hüküm ve hikmet verdi ve beni peygamberler arasına dahil etti."

22. "O başıma kaktığın iyilik ise, İsrailoğullarını köleleştirmenin bir sonucu değil miydi?"

23. Firavun: "Sahi, şu bahsettiğin Rabbülâlemin de ne?" dedi.

24. "Eğer işin gerçeğini bilmek isterseniz söyleyeyim: O, göklerin, yerin ve ikisi arasında olan her şeyin Rabbidir."

25. Firavun alaycı bir şekilde çevresindekilere: "Bu adamın dediklerini işittiniz değil mi? (Aklısıra cevap veriyor)."

26. Mûsâ onu hiç duymamış gibi sözüne devam ederek: "O sizin de, sizden önceki babalarınızın da Rabbidir."

27. Firavun: "Dikkat edin! Size gönderilen bu elçi kesinlikle bir deli!"

28. Mûsâ: "O doğunun da, batının da, doğu ile batı arasındaki her şeyin de Rabbidir. Aklınız varsa bunu anlarsınız."

29. Firavun, Mûsâ’ya cevaben: "Eğer benden başka tanrı kabul edersen mutlaka seni zindanlık ederim!" dedi.

30. "Ya" dedi, "sana doğruluğumu ispatlayan âşikâr bir delil getirmiş olsam da mı?"

31. "Haydi, dedi, doğru söylüyorsan, göster o belgeni de görelim!"

32. Bunun üzerine Mûsa asâsını yere attı. Bir de ne görsünler: Değnek her haliyle tam bir ejderha oluvermiş!

33. Bir de elini koynundan çıkardı ki bakanların gözlerini kamaştıracak kadar parlak mı parlak!

34. Firavun etrafındakilere: "Bu adam, dedi, galiba usta bir sihirbaz!"

35. "Büyü gücü ile sizi yerinizden yurdunuzdan çıkarmak istiyor, ne buyurursunuz, görüşünüzü bildirin!"

36. (36-37) "Bunu ve kardeşini biraz burada beklet, bütün şehirlere haber gönder, sonra ne kadar usta sihirbaz varsa alıp gelsinler!" dediler.

37. (36-37) "Bunu ve kardeşini biraz burada beklet, bütün şehirlere haber gönder, sonra ne kadar usta sihirbaz varsa alıp gelsinler!" dediler.

38. Böylece belirlenen günde bütün usta sihirbazlar toplandı.

39. (39-40) Halka da: "Haydi ne duruyorsunuz, siz de toplansanıza!" "Umarız büyücüler galip gelirler, biz de onların dinlerine tâbi oluruz!" denildi.

40. (39-40) Halka da: "Haydi ne duruyorsunuz, siz de toplansanıza!" "Umarız büyücüler galip gelirler, biz de onların dinlerine tâbi oluruz!" denildi.

41. Büyücüler Firavunun huzuruna varınca ona: "Biz galip gelirsek, elbet bize büyük bir ödül verilir herhâlde!" dediler.

42. "Evet, evet! dedi, Üstelik, sizi yakın çevreme alacağım, benim gözdelerimden olacaksınız."

43. Yarışma başlayınca Mûsa: "Önce siz marifetinizi ortaya koyun, ne atacaksanız atın!" dedi.

44. İplerini ve değneklerini yere attılar ve:"Firavun’un izzetine yemin ederiz ki galip gelen biz olacağız" dediler.

45. Derken Mûsâ da değneğini yere attı; bir de ne görsünler: O, büyücülerin göz boyayarak uydurup ortaya koydukları şeyleri yutuveriyor!

46. Bunu gören sihirbazlar derhal secdeye kapandılar.

47. (47-48) "Rabbülâlemin’e, Mûsâ ile Harun’un Rabbine biz de iman ettik." dediler.

48. (47-48) "Rabbülâlemin’e, Mûsâ ile Harun’un Rabbine biz de iman ettik." dediler.

49. Firavun: "Demek ben size izin vermeden ona inandınız ha! Anlaşıldı. Size büyüyü öğreten ustanız oymuş! Size yapacağımı da yakında öğreneceksiniz. Farklı yönlerden olmak üzere el ve ayaklarınızı kesecek ve hepinizi asacağım!"

50. "Hiç önemi yok!" dediler, "Biz zaten Rabbimize döneceğiz!"

51. "İman edenlerin öncüleri olduğumuzdan ötürü umarız ki Rabbimiz günahlarımızı affeder."

52. Mûsâ’ya da: "Mümin kullarımı geceden yola çıkar; zira siz mutlaka takip edileceksiniz!" diye vahyettik.

53. Firavun ise onları takip etmek gayesiyle, bütün şehirlere asker toplamak üzere görevliler çıkardı.

54. "Esasen bunlar çok küçük, sefil bir gruptur."

55. "Fakat bize karşı kızgın olup diş bilemektedirler.

56. Biz de elbette uyanık, tedbirli bir topluluğuz" diyordu.

57. (57-58) Ama neticede Biz onları bahçelerinden ve pınarlarından, hazinelerinden, servetlerinden ve kendilerince çok değerli makam ve mevkilerinden çıkardık.

58. (57-58) Ama neticede Biz onları bahçelerinden ve pınarlarından, hazinelerinden, servetlerinden ve kendilerince çok değerli makam ve mevkilerinden çıkardık.

59. Bu olay böylece tamamlandı. Bahsedilen bütün o nimetlere İsrailoğullarını mirasçı yaptık.

60. (Takip kıssasına dönelim) Güneş doğup ortalığı aydınlatırken Firavun’un ordusu onları takibe koyuldu.

61. İki topluluk birbirini görecek kadar yaklaşınca Mûsâ’nın arkadaşları: "Eyvah! Bize yetiştiler!" dediler.

62. "Hayır, asla!" dedi, "Rabbim benimledir ve O muhakkak ki bana kurtuluş yolunu gösterecektir!"

63. Biz Mûsâ’ya: "Asânı denize vur!" diye vahyettik. Vurur vurmaz deniz yarıldı, öyle ki birer koridor gibi açılan yolun iki yanında sular büyük dağlar gibi yükseldi.

64. (64-66) Ötekileri (Firavun’un ordusunu da) oraya yaklaştırdık. Mûsâ’yı ve beraberinde olan herkesi kurtardık. Öbürlerini ise suda boğduk.

65. (64-66) Ötekileri (Firavun’un ordusunu da) oraya yaklaştırdık. Mûsâ’yı ve beraberinde olan herkesi kurtardık. Öbürlerini ise suda boğduk.

66. (64-66) Ötekileri (Firavun’un ordusunu da) oraya yaklaştırdık. Mûsâ’yı ve beraberinde olan herkesi kurtardık. Öbürlerini ise suda boğduk.

67. Elbette bunda alınacak ibret vardır, fakat onların ekserisi ibret alıp da iman etmezler.

68. Ama Senin Rabbin aziz ve rahimdir (mutlak galiptir, geniş merhamet sahibidir).

69. Onlara İbrahim’in başından geçenleri de anlat.

70. Günün birinde o babasına ve halkına hitaben: "Söyler misiniz: siz nelere ibadet ediyorsunuz?" dedi.

71. Onlar da: "Kendi putlarımıza ibadet ediyoruz." dediler ve ilave ettiler: "Onlara tapmaya da devam edeceğiz!"

72. (72-73) "Peki" dedi, "Siz kendilerine dua ettiğinizde onlar sizi işitiyorlar mı? Yahut taptığınızda size fayda veya tapmadığınızda size zarar verebiliyorlar mı?

73. (72-73) "Peki" dedi, "Siz kendilerine dua ettiğinizde onlar sizi işitiyorlar mı? Yahut taptığınızda size fayda veya tapmadığınızda size zarar verebiliyorlar mı?

74. "Yook!" dediler, "ama atalarımızı böyle bir uygulama içinde bulduk, biz de onu benimsedik."

75. (75-76) İbrahim dedi ki: "Peki, gerek sizin taptığınız, gerek gelip geçmiş babalarınızın taptığı şeyler hakkında biraz olsun düşünmediniz mi?

76. (75-76) İbrahim dedi ki: "Peki, gerek sizin taptığınız, gerek gelip geçmiş babalarınızın taptığı şeyler hakkında biraz olsun düşünmediniz mi?

77. Bilin ki ibadet ettiğiniz o tanrılar, Rabbülâlemin hariç, hepsi benim düşmanlarımdır.

78. O’dur beni yaratan ve hayat imkânlarını veren, maddeten ve mânen yol gösteren.

79. O’dur beni doyuran, O’dur beni içiren.

80. Hastalandığımda O’dur bana şifa veren.

81. O’dur beni öldürecek ve sonra da diriltecek olan.

82. Büyük hesap günü günahlarımı bağışlayacağını umduğum ulu Rabbim de yine O’dur.

83. Ya Rabbî! Bana hikmet ver ve beni hayırlı kulların arasına dahil eyle!

84. Gelecek nesiller içinde iyi nam bırakmayı, hayırla anılmayı nasib eyle bana.

85. Naim cennetlerine vâris olanlardan eyle beni ya Rabbî.

86. Babamı da affet, (ona tövbe ve iman nasib et). Zira o yolunu şaşıranlar arasında.

87. İnsanların diriltilip bir araya toplandığı mahşer günü rüsvay eyleme beni ya Rabbî.

88. O gün ki ne mal, ne mülk, ne evlat insana fayda eder.

89. O gün insana fayda sağlayan tek şey, Allah’a teslim ettiği selim bir gönül olur.

90. O gün cennet müttakilere yaklaştırılır.

91. O gün cehennem azgınlara gösterilir.

92. (92-93) Ve onlara: "Nerede o, Allah’tan başka taptıklarınız? Size yardım edebiliyorlar mı, kendilerini olsun kurtarabiliyorlar mı?" denilir.

93. (92-93) Ve onlara: "Nerede o, Allah’tan başka taptıklarınız? Size yardım edebiliyorlar mı, kendilerini olsun kurtarabiliyorlar mı?" denilir.

94. (94-95) Arkasından onlar da, o azgınlar da ve topyekûn İblis ordusu da cehenneme fırlatılır.

95. (94-95) Arkasından onlar da, o azgınlar da ve topyekûn İblis ordusu da cehenneme fırlatılır.

96. (96-102) Orada putlarıyla çekişirken şöyle derler "Vallahi de, tallahi de biz besbelli bir sapıklık içinde imişiz!" "Çünkü biz sizi Rabbülâlemin ile bir tutuyorduk. Ama bizi saptıranlar da, o mücrimler oldu." "Şimdi artık ne şefaatçimiz var bizim, ne candan bir dostumuz!" "Ah! Ne olurdu, imkân olsa da dünyaya bir dönsek ve müminlerden olsaydık!"

97. (96-102) Orada putlarıyla çekişirken şöyle derler "Vallahi de, tallahi de biz besbelli bir sapıklık içinde imişiz!" "Çünkü biz sizi Rabbülâlemin ile bir tutuyorduk. Ama bizi saptıranlar da, o mücrimler oldu." "Şimdi artık ne şefaatçimiz var bizim, ne candan bir dostumuz!" "Ah! Ne olurdu, imkân olsa da dünyaya bir dönsek ve müminlerden olsaydık!"

98. (96-102) Orada putlarıyla çekişirken şöyle derler "Vallahi de, tallahi de biz besbelli bir sapıklık içinde imişiz!" "Çünkü biz sizi Rabbülâlemin ile bir tutuyorduk. Ama bizi saptıranlar da, o mücrimler oldu." "Şimdi artık ne şefaatçimiz var bizim, ne candan bir dostumuz!" "Ah! Ne olurdu, imkân olsa da dünyaya bir dönsek ve müminlerden olsaydık!"

99. (96-102) Orada putlarıyla çekişirken şöyle derler "Vallahi de, tallahi de biz besbelli bir sapıklık içinde imişiz!" "Çünkü biz sizi Rabbülâlemin ile bir tutuyorduk. Ama bizi saptıranlar da, o mücrimler oldu." "Şimdi artık ne şefaatçimiz var bizim, ne candan bir dostumuz!" "Ah! Ne olurdu, imkân olsa da dünyaya bir dönsek ve müminlerden olsaydık!"

100. (96-102) Orada putlarıyla çekişirken şöyle derler "Vallahi de, tallahi de biz besbelli bir sapıklık içinde imişiz!" "Çünkü biz sizi Rabbülâlemin ile bir tutuyorduk. Ama bizi saptıranlar da, o mücrimler oldu." "Şimdi artık ne şefaatçimiz var bizim, ne candan bir dostumuz!" "Ah! Ne olurdu, imkân olsa da dünyaya bir dönsek ve müminlerden olsaydık!"

101. (96-102) Orada putlarıyla çekişirken şöyle derler "Vallahi de, tallahi de biz besbelli bir sapıklık içinde imişiz!" "Çünkü biz sizi Rabbülâlemin ile bir tutuyorduk. Ama bizi saptıranlar da, o mücrimler oldu." "Şimdi artık ne şefaatçimiz var bizim, ne candan bir dostumuz!" "Ah! Ne olurdu, imkân olsa da dünyaya bir dönsek ve müminlerden olsaydık!"

102. (96-102) Orada putlarıyla çekişirken şöyle derler "Vallahi de, tallahi de biz besbelli bir sapıklık içinde imişiz!" "Çünkü biz sizi Rabbülâlemin ile bir tutuyorduk. Ama bizi saptıranlar da, o mücrimler oldu." "Şimdi artık ne şefaatçimiz var bizim, ne candan bir dostumuz!" "Ah! Ne olurdu, imkân olsa da dünyaya bir dönsek ve müminlerden olsaydık!"

103. Elbette bunda alınacak ibret vardır; fakat onların ekserisi ibret alıp da iman etmezler.

104. Ama senin Rabbin aziz ve rahîmdir (mutlak galiptir, geniş merhamet sahibidir).

105. Nûh’un halkı da gönderilen resulleri yalancı saydı.

106. Kardeşleri Nûh onlara şöyle demişti: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız?

107. Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim.

108. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin!

109. Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan, ancak Rabbülâlemîn’dir.

110. Haydi öyleyse! Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin!."

111. "A!" dediler, "Seni izleyenlerin, toplumun en aşağı tabakasından olduklarını göre göre sana inanmamızı nasıl beklersin?"

112. (112-113) Nûh: "Onların daha önce ne yaptıkları hakkında bilgim yoktur. Sizin azıcık bir şuurunuz olsaydı bilirdiniz ki onların hesabı ancak Rabbime aittir.

113. (112-113) Nûh: "Onların daha önce ne yaptıkları hakkında bilgim yoktur. Sizin azıcık bir şuurunuz olsaydı bilirdiniz ki onların hesabı ancak Rabbime aittir.

114. (114-115) Ben iman edenleri asla kovamam. Ben sadece açıkça uyaran bir elçiyim."

115. (114-115) Ben iman edenleri asla kovamam. Ben sadece açıkça uyaran bir elçiyim."

116. Onlar: "Nûh! Bizi dinle! Eğer bu dâvadan vazgeçmezsen, mutlaka taşa tutulacaksın!" dediler.

117. (117-118) Nûh: "Ya Rabbî, dedi, halkım beni yalancı saydı. Artık benimle onlar arasındaki hükmünü Sen ver, beni ve beraberimdeki müminleri Sen halas eyle ya Rabbî!"

118. (117-118) Nûh: "Ya Rabbî, dedi, halkım beni yalancı saydı. Artık benimle onlar arasındaki hükmünü Sen ver, beni ve beraberimdeki müminleri Sen halas eyle ya Rabbî!"

119. Hülasa Biz de onu ve yanındakileri o yükle dolu gemi içinde kurtardık.

120. Arkasından geride kalanları da suda boğduk.

121. Elbette bunda alınacak ibret var, fakat onların ekserisi ders alıp da iman etmezler.

122. Ama Senin Rabbin aziz ve rahîmdir (mutlak galiptir, geniş merhamet sahibidir).

123. Âd halkı da resulleri yalancı saydı.

124. (124-127) Kardeşleri Hûd onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten ötürü sizden hiç bir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülâlemin’dir.

125. (124-127) Kardeşleri Hûd onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten ötürü sizden hiç bir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülâlemin’dir.

126. (124-127) Kardeşleri Hûd onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten ötürü sizden hiç bir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülâlemin’dir.

127. (124-127) Kardeşleri Hûd onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten ötürü sizden hiç bir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülâlemin’dir.

128. (128-130) Siz her yol üzerinde, gelip geçenleri şaşırtmak için bir alamet yapıp saçma sapan şeylerle mi uğraşırsınız? O muazzam yapıları dünyada ebedî kalmak gayesiyle mi inşa ediyorsunuz? Başkalarının hukukuna karşı hiç sınır tanımadan hep böyle zorbalık mı yapacaksınız?

129. (128-130) Siz her yol üzerinde, gelip geçenleri şaşırtmak için bir alamet yapıp saçma sapan şeylerle mi uğraşırsınız? O muazzam yapıları dünyada ebedî kalmak gayesiyle mi inşa ediyorsunuz? Başkalarının hukukuna karşı hiç sınır tanımadan hep böyle zorbalık mı yapacaksınız?

130. (128-130) Siz her yol üzerinde, gelip geçenleri şaşırtmak için bir alamet yapıp saçma sapan şeylerle mi uğraşırsınız? O muazzam yapıları dünyada ebedî kalmak gayesiyle mi inşa ediyorsunuz? Başkalarının hukukuna karşı hiç sınır tanımadan hep böyle zorbalık mı yapacaksınız?

131. (131-135) Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Size bildiğiniz bunca nimetleri veren, size davarlar ve evlatlar ihsan eden, bağ ve bahçeler, pınarlar lütfeden o Rabbinize karşı gelmekten sakının. Müthiş bir günün azabının tepenize ineceğinden, gerçekten endişe ediyorum!"

132. (131-135) Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Size bildiğiniz bunca nimetleri veren, size davarlar ve evlatlar ihsan eden, bağ ve bahçeler, pınarlar lütfeden o Rabbinize karşı gelmekten sakının. Müthiş bir günün azabının tepenize ineceğinden, gerçekten endişe ediyorum!"

133. (131-135) Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Size bildiğiniz bunca nimetleri veren, size davarlar ve evlatlar ihsan eden, bağ ve bahçeler, pınarlar lütfeden o Rabbinize karşı gelmekten sakının. Müthiş bir günün azabının tepenize ineceğinden, gerçekten endişe ediyorum!"

134. (131-135) Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Size bildiğiniz bunca nimetleri veren, size davarlar ve evlatlar ihsan eden, bağ ve bahçeler, pınarlar lütfeden o Rabbinize karşı gelmekten sakının. Müthiş bir günün azabının tepenize ineceğinden, gerçekten endişe ediyorum!"

135. (131-135) Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Size bildiğiniz bunca nimetleri veren, size davarlar ve evlatlar ihsan eden, bağ ve bahçeler, pınarlar lütfeden o Rabbinize karşı gelmekten sakının. Müthiş bir günün azabının tepenize ineceğinden, gerçekten endişe ediyorum!"

136. (136-138) "Sen" dediler, "Ha böyle nasihat etmiş, ha etmemişsin, bize göre hepsi bir. Bizim tuttuğumuz yol, önceki atalarımızın sürüp gelen âdetlerinden başka bir şey değildir. Biz bundan ötürü de cezalandırılacak değiliz!"

137. (136-138) "Sen" dediler, "Ha böyle nasihat etmiş, ha etmemişsin, bize göre hepsi bir. Bizim tuttuğumuz yol, önceki atalarımızın sürüp gelen âdetlerinden başka bir şey değildir. Biz bundan ötürü de cezalandırılacak değiliz!"

138. (136-138) "Sen" dediler, "Ha böyle nasihat etmiş, ha etmemişsin, bize göre hepsi bir. Bizim tuttuğumuz yol, önceki atalarımızın sürüp gelen âdetlerinden başka bir şey değildir. Biz bundan ötürü de cezalandırılacak değiliz!"

139. Neticede onu yalancı saydılar, Biz de onları imha ettik. Elbette bunda, alınacak ibret var, fakat onların ekserisi ibret alıp da iman etmezler.

140. Ama Senin Rabbin aziz ve rahimdir (mutlak galiptir, geniş merhamet sahibidir).

141. Semud halkı da resulleri yalancı saydı.

142. (142-145) Kardeşleri Salih onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten dolayı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülâlemin’dir.

143. (142-145) Kardeşleri Salih onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten dolayı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülâlemin’dir.

144. (142-145) Kardeşleri Salih onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten dolayı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülâlemin’dir.

145. (142-145) Kardeşleri Salih onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten dolayı sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülâlemin’dir.

146. Siz burada, konfor ve güven içinde kendi rahatınıza bırakılacağınızı mı sanıyorsunuz?

147. (147-148) Bağlarda, bahçelerde, pınarların başında, ekinler, bostanlar, dalları kırılacak derecede yüklü salkımları sarkan hurmalıklar içinde devamlı kalacağınızı mı sanıyorsunuz?

148. (147-148) Bağlarda, bahçelerde, pınarların başında, ekinler, bostanlar, dalları kırılacak derecede yüklü salkımları sarkan hurmalıklar içinde devamlı kalacağınızı mı sanıyorsunuz?

149. Böyle düşündüğünüz için mi dağlarda ince bir sanat eseri lüks villalar yontuyorsunuz?

150. (150-152) Artık Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Sakın işi gücü dünyada fesat çıkarıp nizamı bozmak olan, düzeltme için ise hiç bir gayretleri bulunmayan o haddi aşanların isteklerine uymayın.

151. (150-152) Artık Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Sakın işi gücü dünyada fesat çıkarıp nizamı bozmak olan, düzeltme için ise hiç bir gayretleri bulunmayan o haddi aşanların isteklerine uymayın.

152. (150-152) Artık Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Sakın işi gücü dünyada fesat çıkarıp nizamı bozmak olan, düzeltme için ise hiç bir gayretleri bulunmayan o haddi aşanların isteklerine uymayın.

153. (153-154) "Sen" dediler, "bir sihirin etkisine kapılmışlardan birisin. Hem bize hiçbir üstünlüğün yok, bizim gibi bir insansın. Yok eğer böyle değil de, iddianda doğru isen mûcize göster bize!"

154. (153-154) "Sen" dediler, "bir sihirin etkisine kapılmışlardan birisin. Hem bize hiçbir üstünlüğün yok, bizim gibi bir insansın. Yok eğer böyle değil de, iddianda doğru isen mûcize göster bize!"

155. (155-156) Salih: "İşte mûcize, şu dişi deve! Nöbetleşe olarak, kuyudan bir onun içme sırası, belirli günde de sizin içme sıranız olsun. Sakın ona fenalık dokundurayım demeyin, yoksa sizi müthiş bir günün azabı bastırıverir." dedi.

156. (155-156) Salih: "İşte mûcize, şu dişi deve! Nöbetleşe olarak, kuyudan bir onun içme sırası, belirli günde de sizin içme sıranız olsun. Sakın ona fenalık dokundurayım demeyin, yoksa sizi müthiş bir günün azabı bastırıverir." dedi.

157. Derken, deveyi boğazladılar, ama çok geçmeden yaptıklarına pişman oldular.

158. Çünkü bildirilen azap onları bastırıverdi. Elbette bunda alınacak ibret vardı. Fakat onların ekserisi ders alıp da iman etmezler.

159. Ama senin Rabbin aziz ve rahîmdir (mutlak galiptir, geniş merhamet sahibidir).

160. Lût halkı da elçileri yalancı saydı.

161. (161-164) Kardeşleri Lût onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülalemindir.

162. (161-164) Kardeşleri Lût onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülalemindir.

163. (161-164) Kardeşleri Lût onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülalemindir.

164. (161-164) Kardeşleri Lût onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Bilin ki ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin! Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan ancak Rabbülalemindir.

165. (165-166) Neden siz bütün insanlardan sadece erkeklere şehvetle varıyorsunuz? Neden Rabbinizin sizin için yarattığı eşlerinizi bırakıp da bu işi yapıyorsunuz? Siz hakikaten iyice azmış bir toplumsunuz."

166. (165-166) Neden siz bütün insanlardan sadece erkeklere şehvetle varıyorsunuz? Neden Rabbinizin sizin için yarattığı eşlerinizi bırakıp da bu işi yapıyorsunuz? Siz hakikaten iyice azmış bir toplumsunuz."

167. "Bizi dinle Lût!" dediler, "Bu söylediklerine son vermezsen mutlaka yurt dışına sürüleceksin.

168. (168-169) "Ben" dedi, "Sizin yaptığınız bu işten nefret ediyorum. Beni ve bana tâbi olanları, onların yaptıkları kötülüğün cezasından ve onların her türlü şerrinden Sen kurtar ya Rabbi!"

169. (168-169) "Ben" dedi, "Sizin yaptığınız bu işten nefret ediyorum. Beni ve bana tâbi olanları, onların yaptıkları kötülüğün cezasından ve onların her türlü şerrinden Sen kurtar ya Rabbi!"

170. Biz de onu ve ona uyanları tamamen kurtardık.

171. Yalnız bir kocakarı geride kalıp helâk edilenler arasında oldu.

172. Sonra geridekileri hep imhâ ettik.

173. Üzerlerine öyle helâk eden bir yağmur yağdırdık ki sorma! Uyarılanların başına yağan musîbet ne fena idi!

174. Elbette bunda alınacak ibret vardır. Fakat onların ekserisi ders alıp da iman etmezler.

175. Ama senin Rabbin aziz ve rahîmdir (mutlak galiptir, geniş merhamet sahibidir).

176. Eyke halkı da resulleri yalancı saydı.

177. (177-180) Şuayb onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan, ancak Rabbülâlemin’dir."

178. (177-180) Şuayb onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan, ancak Rabbülâlemin’dir."

179. (177-180) Şuayb onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan, ancak Rabbülâlemin’dir."

180. (177-180) Şuayb onlara şöyle dedi: "Hâlâ inkâr ve isyandan sakınmayacak mısınız? Ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Öyleyse Allah’a karşı gelmekten sakının da bana itaat edin. Bu hizmetten ötürü sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretimi verecek olan, ancak Rabbülâlemin’dir."

181. Ölçeği, tam ölçün de eksik ölçüp hak yiyenlerden olmayın.

182. (182-183) Doğru terazi ile tartın, halkın hakkından bir şey kısmayın. Ülkede bozgunculuk yaparak nizamı bozmayın!

183. (182-183) Doğru terazi ile tartın, halkın hakkından bir şey kısmayın. Ülkede bozgunculuk yaparak nizamı bozmayın!

184. "Sizi de sizden önceki nesilleri de yaratan Rabbinize karşı gelmekten sakının."

185. "Sen" dediler, "bir sihirin etkisine kapılmışsın.

186. Bize hiç bir üstünlüğün yok, sen de bizim gibi bir insansın. Doğrusu, biz seni yalancılardan sanıyoruz.

187. Eğer peygamberlik iddiasında doğru isen haydi gökten üstümüze bir parça düşür, üstümüze azap indir."

188. Şuayb: "Rabbim sizin yaptıklarınızı çok iyi biliyor." dedi.

189. Hasılı onu yalancı saydılar. Bunun üzerine o gölge gününün azabı onları bastırıverdi. Gerçekten o, müthiş bir günün azabı idi.

190. Elbette bunda alınacak ibret vardır. Fakat onların ekserisi ders alıp da iman etmezler.

191. Ama Senin Rabbin aziz ve rahîmdir (mutlak galiptir, geniş rahmet sahibidir).

192. Elbette bu Kur’ân, Rabbülâlemin’in indirdiği bir kitaptır.

193. (193-195) Onu Rûhu’l-emin, uyaran nebîlerden olman için, senin kalbine açık ve vazıh bir Arapça ile indirmiştir.

194. (193-195) Onu Rûhu’l-emin, uyaran nebîlerden olman için, senin kalbine açık ve vazıh bir Arapça ile indirmiştir.

195. (193-195) Onu Rûhu’l-emin, uyaran nebîlerden olman için, senin kalbine açık ve vazıh bir Arapça ile indirmiştir.

196. Bu Kur’ân’a, elbette öncekilerin kitaplarında da işaret edilmişti.

197. İsrailoğullarından bilginlerin onu bilmeleri, onlar için bir delil değil midir?

198. (198-199) Eğer Biz Kur’ân’ı arap olmayanlardan birine indirseydik de onu kendilerine okusaydı, yine de ona iman etmezlerdi.

199. (198-199) Eğer Biz Kur’ân’ı arap olmayanlardan birine indirseydik de onu kendilerine okusaydı, yine de ona iman etmezlerdi.

200. (200-201) İşte aynen bunun gibi, Biz o yalanlamayı suçlu kâfirlerin kalplerine öyle bir soktuk ki, o can yakıcı azaba girmedikçe ona iman etmezler.

201. (200-201) İşte aynen bunun gibi, Biz o yalanlamayı suçlu kâfirlerin kalplerine öyle bir soktuk ki, o can yakıcı azaba girmedikçe ona iman etmezler.

202. İşte bu azap, kendilerine ansızın gelir ki, onlar hiç farkında olmazlar.

203. İşte o zaman: "Acaba, bize, azıcık olsun, bir mühlet verilir mi" derler.

204. Hâlâ, onlar Bizim azabımızın çarçabuk gelmesini mi istiyorlar.

205. (205-207) Ne dersin? Onları yıllarca yaşatsak da, sonra tehdit edildikleri o azap başlarına gelse, onca seneler yaşayıp zevklenmeleri kendilerini kurtarabilir mi?

206. (205-207) Ne dersin? Onları yıllarca yaşatsak da, sonra tehdit edildikleri o azap başlarına gelse, onca seneler yaşayıp zevklenmeleri kendilerini kurtarabilir mi?

207. (205-207) Ne dersin? Onları yıllarca yaşatsak da, sonra tehdit edildikleri o azap başlarına gelse, onca seneler yaşayıp zevklenmeleri kendilerini kurtarabilir mi?

208. Biz hiç bir ülkeyi, uyarıcıları gelmeden imha etmedik.

209. Öğüt verilip hatırlatma yapılmıştır. Biz hiçbir zaman zalim olmadık.

210. Kur’ân’ı asla şeytanlar indirmiş değildir.

211. Bu, onların yapacağı iş değildir! Hem isteseler de buna güçleri yetmez!

212. Çünkü onlar vahyi işitmekten kesinlikle menedilmişlerdir.

213. Öyleyse sakın, Allah ile beraber başka tanrıya yalvarma, sonra azaba mâruz kalanlardan olursun.

214. Önce en yakın akrabalarını uyar!

215. Sana tâbi olan müminlere kol kanat ger!

216. Bununla beraber akrabalarından sana isyan edenlere "Ben sizin yaptıklarınızdan beriyim." de!

217. Sen o aziz-u rahîme (o mutlak galip ve geniş rahmet sahibine) güvenip dayan.

218. (218-220) Sen yolunda kaim olurken, namaza dururken de, O seni elbette görüyor. Secde edenler, ibadet edenler arasında dolaşmalarını da görüyor. Çünkü her şeyi hakkıyla işiten, hakkıyla bilen O’dur.

219. (218-220) Sen yolunda kaim olurken, namaza dururken de, O seni elbette görüyor. Secde edenler, ibadet edenler arasında dolaşmalarını da görüyor. Çünkü her şeyi hakkıyla işiten, hakkıyla bilen O’dur.

220. (218-220) Sen yolunda kaim olurken, namaza dururken de, O seni elbette görüyor. Secde edenler, ibadet edenler arasında dolaşmalarını da görüyor. Çünkü her şeyi hakkıyla işiten, hakkıyla bilen O’dur.

221. (Şeytanlardan bahsediyorlar) şeytanların asıl kime indiğini bildireyim mi?

222. Onlar yalan ve iftiraya, günaha düşkün kimselere inerler.

223. Çünkü o iftiracılar şeytanlara kulak verirler, esasen onların çoğu yalancıdırlar.

224. Şairler var ya, bunların peşine de sapkınlarla çapkınlar düşer!

225. (225-226) Görmez misin onlar her vâdide sözcüklerin, hayallerin peşinde dolaşır ve yapmayacakları şeyleri söylerler.

226. (225-226) Görmez misin onlar her vâdide sözcüklerin, hayallerin peşinde dolaşır ve yapmayacakları şeyleri söylerler.

227. Ancak iman edip, güzel ve makbul işler yapanlar, Allah’ı çok zikredip ananlar ve zulme mâruz kaldıktan sonra haklarını savunanlar müstesna. Zalimler de nasıl bir inkılab ile devrileceklerini, yakında öğrenirler.

Kategoriler

Kuran Kaynakları

şu'ara suresi - Kuran Hatim sayfasını izlemektesiniz.



Kur’an’ı Kerim

Allah tarafından gönderilen ilahi kitapların sonuncusu olan Kur’an’ı Kerim, son peygamber Hz. Muhammed’e (s.a.v.) indirilmiştir. Sözlükte toplamak, okumak, bir araya getirmek anlamına gelen Kur’an, terim olarak şöyle tarif edilir:

“Hz. Peygamber’e indirilen, mushaflarda yazılı olup, peygamberimizden bize kadar tevatür yoluyla nakledilmiş olan; okunmasıyla ibadet edilen ve insanlığın benzerini getirmekten aciz kaldığı “ilahi kelâm”dır.

İlahi Kitapların Özelliği


İlahi kitapların en büyük özelliği ve değeri şüphesiz onların Allah’ın sözlerinden ibaret olmalarıdır. Ancak bugün bu özellik sadece Kur’ân-ı Kerîm’e mahsustur. Zira diğer ilâhî kitaplar peygamberlerinden sonra insanlarca tahrifat ile karşı karşıya kalmış ve sonunda bir insanın kaleme aldığı kitaplar haline gelmişlerdir. Zâten Kur’ân-ı Kerîm’in gönderilmesinin bir sebebi de budur. Son vahyedilen ilahi kelam olan Kur’ân-ı Kerîm, kendisinden önce gönderilen ilâhî kitapların bilgi ve hikmetlerini de içeren en mükemmel ilahi kitaptır. Kur’an Son ilahi kitap olması itibarıyla da bizzat Allah’ın muhafazası altındadır. O, hiç değişmeden kıyamete kadar insanlığa kurtuluş ve huzur reçetesi olmaya devam edecektir.

KUR’AN’IN NÜZÛLÜ (İNDİRİLMESİ)


Kur’an-ı Kerim, Yüce Allah’tan Hz.Peygamber’e Cebrail aracılığıyla, vahiy yoluyla indirilmiştir. Kolayca ezberlenmesi, kısa zamanda insanlara ulaşması, manasının kolaylıkla anlaşılması, inançların ve hükümlerin müminlerin kalbinde yavaş yavaş kuvvetlenip kökleşmesi için Kur’an bir defada toptan indirilmemiş, yaklaşık yirmi üç senede, peyderpey indirilmiştir.

KURAN-I KERİM NASIL OKUNMALI? KURAN-I KERİM EN GÜZEL NASIL OKUNUR?

Kuran okurken dikkat edilmesi gerekenler

Kuran-ı Kerim'i doğru bir şekilde okumak için harflerin üzerilerindeki uzatmalarına ve mahreç yerlerine dikkat etmek oldukça önemlidir. Harflerin okunuşunu değiştiren medler yani uzatmalar kişinin Kuran-ı Kerim'i nağmeli okumasını sağlamaz. Nağmeli bir şekilde okumak demek, kişinin Kuran-ı Kerim'i okurken oluşturduğu güzel sesiyle dinleyicilerin gönlüne hitap etmesidir.

Nağmeli okunan bir ayet ise insanlara karşı Kuran-ı Kerimin daha fazla okunup, daha fazla dinlenmesini teşvik eder.